Γράφει η Ειρήνη Σταυρακάκη
Μια ιστορία δεν έχει πάντα αυτοσκοπό το αίσιο τέλος. Πρωταγωνιστές σε κάθε σελίδα του βιβλίου μας δεν είμαστε άλλοι παρά εμείς οι ίδιοι. Μέρα με τη μέρα χρωματίζουμε σκέψεις, όνειρα και ανασφάλειες. Ποιος είπε ότι τα μελανά χρώματα δεν ταιριάζουν σε όλους; Και το μαύρο και το σκούρο μπλε έχουν τη δύναμη να σου αλλάξουν τη μέρα.
Κάθε πινελιά έχει ενέργεια μέσα της, μπορεί να σε κάνει να γελάσεις με την ψυχή σου, αλλά και να κλάψεις με τον ίδιο ρυθμό για όσα συνέβησαν ή δεν ήρθαν ποτέ σου αντάμα. Ακόμα και οι λέξεις που συνοδεύουν τα σκίτσα έχουν ορμή. Μέσα από κάθε σημείο τους, κάθε αναφορά τους, γίνεσαι ή σιωπηλός και νηφάλιος ή θεριεύεις σαν άγριο πλάσμα της φύσης. Δε θέλει πολύ για να γίνει η αλλαγή εντός της ημέρες.
Κάθε θηρίο κρύβει τα μυστικά του, η άγρια όψη του προσπαθεί να εξισορροπήσει την όποια αδυναμία του, γι’ αυτό μη γίνεσαι αυστηρός κριτής. Ένας Αχιλλέας σε μια Τροία μακρινή – λένε – πως αν και ήταν αθάνατος στο σώμα, βρέθηκε η πληγή του που τον έκανε να δώσει τον αποχαιρετιστήριο ύμνο του στη ζωή. Δε χρειάζονται συστάσεις λοιπόν, κάθε Αχιλλέας, κάθε θηρίο κρύβει πίσω του έναν μύθο, μια ιστορία, που δε θέλει και πολλά πολλά για να ‘ρθει στο φως.
Σε αυτό το βιβλίο υπάρχουν πάντα οι μάχες μας, οι ήττες μας. Για να μπορέσεις να φτάσεις στις τελευταίες του σελίδες ως αναγνώστης θα πρέπει να έχεις τη δυνατότητα να συνδιαλέγεσαι με όλες του τις σελίδες και τις πίσω και τις μπροστά. Με άλλα λόγια, παρόν και παρελθόν θα κουρνιάζουν στο ίδιο κρεβάτι. Δεν έχεις κανένα απολύτως δικαίωμα να σκίζεις σελίδες. Κάθε σελίδα του μπορεί να είναι μια πληγή σου, ένας άθλος σου και μια ευκαιρία για να δεις το ποιος πραγματικά είσαι με τα δικά σου μάτια και όχι με τα μάτια των άλλων.
Ο μοναδικός συνοδοιπόρος μας σε αυτή την πλεύση από την εκκίνηση έως τον τερματισμό είναι ο εαυτός μας. Σε κάθε μας στάση αλλάζουν οι συνεπιβάτες της διπλανής καρέκλας. Ο λογαριασμός όμως – και ό,τι συνεπάγεται με αυτόν- είναι δικός σου, χωρίς εκπτώσεις, χωρίς υποσχέσεις…
