Γράφει ο Γιώργος Καραγεώργος
Δεν είναι που δεν μπορώ να ταξιδέψω σε άλλους ουρανούς, που δεν θέλω είναι!
Είναι που ποτέ μου δεν θέλησα το λίγο και το μέτριο.
Είναι που ποτέ δεν βολεύτηκε η ψυχή σε αγάπες μικρές, που τελικά δεν ήτανε αγάπες.
Είναι που το κορμί ποτέ δεν δέχτηκε να αφεθεί σε άλλα χέρια.
Είναι που πιο πέρα από τα μάτια σου ποτέ μου δεν αγνάντεψα, μοναχά κάτι κλέφτες ματιές τόλμησα να ρίξω και όλες αγάπη μου ήταν υπέρ σου…
Γιατί ότι αντίκριζα, ούτε λίγο δεν μπορούσε να σε φτάσει, τίποτα μαγικό δεν είχε μέσα του, καμία διάθεση ζωής δεν κουβαλούσε, κανένα όνειρο δεν μπόρεσε να μου στολίσει. Γιατί τίποτα πιο πέρα από τα μάτια σου δεν ήτανε εσύ!
Είναι ζωή μου, που το κρεβάτι μου με εσένα πάνω του γίνεται ναός και προσκύνημα, για να εξαγνιστεί το σώμα μου.
Είναι που όλες οι παλιές πληγές μου μαγικά γιατρεύονται, μονάχα από ένα δικό σου άγγιγμα.
Είναι σου λέω, που τα βράδια μόνο όταν είσαι εδώ έχουνε νόημα κι ουσία.
Είναι μάτια μου, που κουμπώνω μαζί σου αρμονικά και τέλεια και που η αγκαλιά σου μοιάζει με κάμαρα ζεστή.
Είναι που τα όνειρα μου αλητεύουνε όμορφα όταν σε σκέφτονται κι όλα τα λάθη συγχωρούνται σαν παιδιά.
Είναι που το όνομα μου μόνο δίπλα στο δικό σου ηχεί πιο όμορφα στα αυτιά μου.
Είναι που οι αλήθειες μου γενναίες ξεστομίζονται μπροστά σου.
Είναι ουρανέ μου, που το σ΄ αγαπώ μου μόνο εσένα αντέχει να αγαπάει και που ο έρωτας φοράει το άρωμα σου!
Είναι μωρό μου, που πριν ακόμη να σε συναντήσω, σε είχα ήδη ονειρευτεί, μα κι όταν σε πρωτοσυνάντησα, είπα μέσα μου ότι, υπάρχει Θεός και πήρες την μορφή σου.
Είναι που όταν λείπεις, μοιάζω με μια πόλη, που υπάρχει κάπου χαμένη μες στον χάρτη, όμως της κλείσανε μεσάνυχτα τα φώτα.
Είναι που καθόλου δεν αντέχονται οι μέρες όταν δεν είσαι εδώ και μοιάζουνε με τιμωρούς που με παιδεύουν δίχως έλεος.
Είναι που όλες οι νύχτες μου, συντονίζουν τα ρολόγια τους κάθε φορά που σε αντικρίζουν και δείχνουνε ώρα αγάπης ακριβώς!
Δεν είναι ότι δεν μπορώ ψυχή μου, είναι που από όλες εκεί έξω, εγώ εσένα έχω διαλέξει και μονό εσένα θέλω…
