Γράφει η Ζωή Τριανταφυλλοπούλου
Και εμφανίστηκες!
Το θυμήθηκες μετά από καιρό, της ζωής μου ο κομήτης, της καρδιάς μου ο αυτόφωτος πλανήτης. Ήλιος και σελήνη κατά περίπτωση και συνθήκη!
Με τον αέρα του νικητή, με το βλέμμα του κουρασμένου από αγώνα δυσανάλογο των συνθηκών και της φαινομενικής δύναμης σου.
Και ένιωσα πάλι εκείνο το κοριτσάκι, στη χώρα με τα «θαύματα», που βγαίνει το πρώτο του ραντεβού. Σαν να μηδένισε το κοντέρ στο πριν και άρχισε να μετρά από την αρχή.
Τόσο δικός μου και τόσο ξένος, τόσο από την αρχή.
Ήρθες ξανά λοιπόν, να ‘σαι, επέστρεψες…
Σε καλωσόρισα με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά! Συνειδητοποίησα πως ο καιρός ήταν πολύς. Πολύς, χωρίς. Απορώ μαζί σου, εκπλήσσομαι μαζί μου.
Τελικά αντέχουμε στην απόσταση! Αυτή που εσύ είχες αποφασίσει να κρατήσεις για να αντέξεις. Πώς το καταφέρνουμε αυτό το χωριστά κανείς δεν ξέρει. Συνωμοτούμε εναντίον μας ξεκάθαρα πολύ προσφιλής συνήθεια. Εσύ παρασύρεσαι από όλο αυτό το κυνηγητό της ζωής σου, εγώ όμως που οι μέρες μου είναι καρμπόν πως αντέχω; Μάλλον σκάω στο ζουμάκι της χλιαρής σούπας μου! Έχουμε πλάκα…
Λέω λοιπόν να το ξαναπιάσουμε το κουβάρι μας από εκεί που το παρατήσαμε. Από την κρυμμένη γωνίτσα στο συρτάρι της καρδιάς μας να το φέρουμε στο δικό μας Φως. Να δούμε πού είσαι, πού είμαι και πού μας σπρώχνει τούτη δω η ανάγκη για το επόμενο ξημέρωμα για το επόμενο τώρα.
Θέλω το επόμενο Εμείς, δεν βάζω βαζω συνθήκες, δεν προ-διαθετω, δεν ορίζω πως. Εξω θά πέσω άλλωστε μαζι σου, δεν ετεροποσδιοριζεσαι οπως ξέρουμε.
Θέλω να έρχεσαι εδώ θα με βρίσκεις. Σε περιμένω, εγώ θα σωπαίνω και Εσύ θα Είσαι…
Θέλω να μου πεις όλα εκείνα που ποτέ δεν θα σε ρωτήσω για όλη την απουσία που μεσολάβησε. Για αυτή τη βασανιστική παρένθεση…
Η «πηγή» είναι εδώ για σένα, υποσυνείδητα γυρίζεις, χωρίς να το εξηγείς ούτε σε σένα.
Εδώ σε μένα!
Πάμε πάλι άλλη μια γύρα…
Μην απορρήσεις μην αναρωτηθείς, η (Ζ)ωή ξέρει…
