Γράφει η Κατερίνα Μίσσια
Πως αλλάξανε έτσι οι έρωτες;
Θυμάμαι τα παραμύθια με τους πρίγκιπες στα λευκά τα άλογα.
Τις θλιμμένες πριγκίπισσες στο παράθυρο να τους προσμένουν.
Τώρα δεν υπάρχουν λευκά άλογα.
Ο πρίγκιπας ανεβαίνει σε μια μαύρη μηχανή, ντυμένος στα μαύρα, βάζει μπροστά και ξεκινάει.
Το φεγγάρι καθρεφτίζει στο μαύρο κράνος του και ο αέρας σφυρίζει μέσα απο αυτό.
Η ταχύτητα ανεβαίνει και οι παλμοί του ανεβαίνουν μαζί της.
Οι δρόμοι γεμάτοι, μα εκείνος βλέπει μόνο εκείνη.
Δεν τον νοιάζει το ταξίδι. Τον νοιάζει μόνο ο προορισμός. Εκείνη.
Εκείνη, αχ εκείνη…
Τα μαύρα της μαλλιά, πιασμένα με ένα λαστιχάκι που της χάρισε κάποτε εκείνος, άβαφη, απαλλαγμένη απο ψεύτικα χρώματα και καθώς πρέπει ρούχα.
Ένα τζιν παντελόνι, ένα φούτερ και το μπουφάν στα χέρια.
Ξέρει.
Τον περιμένει.
Πάντα τον περίμενε.
Ο ήχος της μηχανής ακούγεται σαν λύτρωση.
Είναι εδώ! Ήρθε για εκείνη.
Τα βήματα στις σκάλες γίνονται φτερά.
Και η αγκαλιά του την κλείνει γρήγορα μέσα. Μην τυχόν και του φύγει ξανά.
Τώρα πια η ζωή είναι δική τους!
Πιο δυνατοί απο ποτέ!
Η μαύρη μηχανή ξεκινάει ξανά!
Και το ταξίδι είναι πλέον δικό τους!
Γιατί τα παραμύθια έχουν το τέλος που τους δίνουμε εμείς….
