Γράφει η Μαρία Σταματοπούλου
Η ανάσα κόβεται. Και η ελπίδα σε χίλια κομμάτια. Όλα είσαι εσύ. Ένα χαμόγελο, μια ζεστή αγκαλιά, ένα όνειρο που ψάχνει διέξοδο να βγει αληθινό. Εσύ η ζωή, εσύ η χαρά, εσύ ο έρωτας.
Ένας έρωτας ακαταμάχητος που άλλο δεν μπορεί στα δεσμά να κλειστεί.
Σε ερωτεύτηκα, σου εξομολογούμαι.
Με φιλάς και η καρδιά κοντεύει να χαράξει έναν ολόκληρο καθρέπτη απο λαχτάρα και να τον σπάσει σε αμέτρητα κρύσταλλα.
Σε θέλω, σιγοψιθυρίζω, με μία ανάσα όλο φωτιά. Με κοιτάς με εκείνα τα μάτια που λαμπυρίζουν γλυκύτητα. Αύριο θα το πω στους υπόλοιπους, μου λες. Για εμάς, να μάθουν όλοι.
Και το όλοι έγινε κανένας την επόμενη στιγμή. Είμαι ερωτευμένη μαζί σου, σου λέω ξανά. Κάνω να φύγω μπας και πιαστείς από κάποια ελπίδα μου, μπας και ξυπνήσεις το όνειρο.
Σιγή και ακινησία. Και εγώ ερωτευμένη όσο ποτέ , κινούμαι προς την εξώπορτα.
Εκεί έξω θα ανασάνω, θα σωθώ. Θα πάρω καθαρό, φρέσκο αέρα. Γιατί εκεί μαζί του με έπνιγε ο έρωτας, τα μάτια του, ο ίδιος, που δεν μπορούσα να εκφράσω στο μέγιστο όλα αυτά που νιώθω. Σε κοιτώ την επόμενη ημέρα, και με αδύναμο κουράγιο παλεύω να αρθρώσω λέξεις.
Τί άλλωστε να πω.. Σε αναζητώ σε κάθε μορφή, σε κάθε σκέψη και ανθρώπινη μορφή. Απομακρύνομαι μην τυχόν και δεις να τρέμω. Μην τυχόν και με κοιτάξεις.
Όλα είσαι εσύ… σιγοψιθυρίζω κάθε φορά που σε συναντώ..
