Γράφει η Βίκυ Πλευρίτη
Οι μέρες περνούν, το ίδιο και οι μήνες. Στου μυαλού τα στενά τυχαία περνάς, γίνεσαι εικόνα κάποιες φορές ακόμα και οφθαλμαπάτη. Γελιέται το μυαλό όπως γελάστηκε και η καρδιά.
Μέσα μου ζεις δεν ήσουν ένας τυχαίος περαστικός. Άφησες το βαθύ σου αποτύπωμα. Κατάφερες να μπεις μέσα μου πράγμα δύσκολο, κατάφερες να νικήσεις της λογικής τα φρένα, όμως ήσουν ο πλέον ακατάλληλος. Καταχράστηκες το άνοιγμα της πόρτας μου και της ψυχής μου ολάκερης.
Σου αξίζει ένα μπράβο που με κατάκτησες δεν σου ήταν και πολύ δύσκολο, αφού το βλέμμα σου έγινε ικανό για να σου παραδοθώ.
Σου αξίζει όμως και η λύπηση μου, ναι σε λυπάμαι και αν όχι εσένα λυπάμαι που υπάρχουν άντρες και γυναίκες, άνθρωποι που ζουν παρασιτώντας, ζουν πατώντας πάνω στις ευαισθησίες των άλλων για να πάρουν μια δόση επιβεβαίωσης.
Τα ‘βαλα με τον εαυτό μου, τον μάλωσα, τον επέπληξα και ένιωσα κορόιδο. Όμως τώρα πια σταμάτησα, τον δικαιολόγησα, τον χάιδεψα, του πα δε φταις εσύ ψυχή μου. Εσύ είσαι άνθρωπος όχι παλιάνθρωπος, δεν έπαιξες με κανενός τα αισθήματα, ποτέ δεν αμφιταλαντεύτηκες στο τι νιώθεις ή πόσο.
Λυπάμαι ανθρώπους που θα βρεθούν στο διάβα σου, λυπάμαι και ενίοτε θυμώνω που το ψέμα και η ανειλικρίνεια γίνεται ανεκτή από κάποιους, αλλά ευτυχώς όχι από μένα.
Ένας ψυχέμπορας είσαι που με την ευφράδεια του λόγου σου, το δυνατό ατού σου, παίρνεις αυτό που θέλεις για να ικανοποιήσεις τον εγωισμό σου και την αυταρέσκεια σου.
Δεν ξέρω αν σε αυτή τη ζωή ή έστω στην άλλη πληρώνουμε τις συμπεριφορές μας, ξέρω όμως πως εγώ ψεύτικη ζωή δε ζω, ούτε έχω δίπλα μου σχέσεις, φίλους και κουμπαριλικια που εξυπηρετούνται μόνο από συμφέροντα.
Και αν ζω μόνη μου είναι γιατί δεν θα είμαι με κανέναν μονάχα από ανάγκη, γιατί δε φοβάμαι να γυρίσω σπίτι μου και να βρω κλειστό το φως. Δίπλα στη πόρτα είναι ο διακόπτης, απλώνω το χέρι μου και το ανάβω. Και τα βράδια στο κρεβάτι μου αν μόνη μου ξαπλώνω, η συνείδηση μου η καθαρή, έρχεται και με χαϊδεύει και αποκοιμιέμαι γλυκά, δεν με κυνηγούν οι ερινύες. Ίσως ούτε και σένα, βλέπεις όλοι μας βρίσκουμε τις καλύτερες δικαιολογίες για να καλύπτουμε τις βρώμικες συμπεριφορές μας.
Τις βαφτίζουμε παιδικά τραύματα, τις βαφτίζουμε στιγμές που μας βγάλαν από τη στροφή μας όπως λέει και η Νατάσσα. Όμως εκεί είναι η αλήθεια, εκεί και η ζωή. Να βγεις από τη στροφή σου να σκοτώσεις τα παιδικά σου τραύματα και αν μη τι άλλο να ζεις με αλήθεια και αληθινά.
