Γράφει η Μαρίνα Κρητικού
Υπάρχουν πολλές στιγμές που με ταλαιπωρεί αυτή η σκέψη. Άραγε αξίζω τόση αγάπη; Χρόνια τώρα περίμενα να βρω έναν σύντροφο που να με αγαπάει και να με αποδέχεται γι’ αυτό που είμαι χωρίς να προσπαθεί να με αλλάξει. Αυτό που ακούς να λέγεται ως ” άνευ όρων αποδοχή” και το έχεις τόσο ουτοπικά μέσα στο μυαλό σου που έχεις πειστεί ότι γίνεται μόνο στα παραμύθια και είναι κάτι που εσύ δεν θα το νιώσεις ποτέ.
Όλη μου τη ζωή ζούσα κάτω από τη δυναστεία ενός τεράστιου “πρέπει” το οποίο ήμουν υποχρεωμένη να ακολουθήσω αν ήθελα την αποδοχή των γύρω μου. Πρέπει να είμαι καλό παιδί και να μην στενοχωρώ τους γονείς μου, να κάνω τα μαθήματα μου και να είμαι τυπική με τις υποχρεώσεις μου, να είμαι καθώς πρέπει με τους ξένους και όλα τα άλλα κοινωνικά στερεότυπα με τα οποία γαλουχήθηκαν τόσες πολλές γενιές. Αν δεν πληρούσα κάποιους από τους παραπάνω όρους, συχνά εισέπραττα: “Τώρα δεν είσαι καλό παιδί και αν δεν είσαι καλό παιδί δε σ’ αγαπώ”. Και τότε πληγωνόμουν βαθιά και θύμωνα πολύ με όλους όσους τα έλεγαν. Αργά το βράδυ όταν στριφογύρναγα στο κρεβάτι και δεν μπορούσα να κοιμηθώ, με έπαιρνε το παράπονο και έκλαιγα με λυγμούς. Σκεφτόμουν ότι δεν προσπάθησα αρκετά σήμερα ώστε να αξίζω την αγάπη των δικών μου ανθρώπων.
Στην αρχή το αμφισβητούσα και λίγο όλο αυτό που γινόταν, σκεπτόμενη ότι δεν είναι απαραίτητο να τα κάνεις όλα σωστά για να σε αγαπούν, αλλά με το πέρασμα των χρόνων έφτασα να το πιστέψω. Για να μου το λένε οι τόσο σημαντικοί για την ζωή μου άνθρωποι όπως είναι οι γονείς μου, μάλλον θα ήταν και το σωστό. Και σιγά σιγά η φωνή που έκανε τον δικηγόρο του διαβόλου και αντιδρούσε σε όλα όσα άκουγε αποδυναμώθηκε και έσβησε και έμεινα εγώ να τρέχω μόνη μου σε έναν αγώνα δρόμου και να βγαίνω δεύτερη. Ό,τι και να έκανα ποτέ δεν έφτανε για να με αγαπούν, αλλά περίμεναν πάντα από εμένα το κάτι παραπάνω.
Τα παραπάνω με ακολουθούσαν και στην ενήλικη ζωή, καθώς πάντα διάλεγα ανθρώπους που με έκαναν να νιώθω υποδεέστερη και να πρέπει να αποδεικνύω συνεχώς την αξία μου. Το πιο λυπηρό όμως είναι ότι πίστευα ότι μου άξιζαν τα όσα άκουγα, μέχρι που ήρθες εσύ στην ζωή μου. Μου άνοιξες μια πόρτα και μου έδειξες έναν κόσμο που δεν ήξερα ότι μπορεί να υπήρχε για εμένα. Μου άνοιξες την αγκαλιά σου και με γέμισες αποδοχή χωρίς εγώ να πρέπει να αλλάξω τίποτα! Εξάλλου ήμουν τόσο κουρασμένη να αλλάζω! Είναι υπέροχο συναίσθημα και παράλληλα τόσο τρομακτικό. Αξίζω τόση αγάπη; Θα μου πάρει καιρό να το πιστέψω! Σε ευχαριστώ που μου το έδειξες! Για να πιστέψεις σε εμένα ίσως να πρέπει κι εγώ να βρω τα δικά μου χαμένα κομμάτια που θα με κάνουν να πιστέψω σε εμένα!
