Γράφει η Θεανώ Διολή
Πόσο πιο εύκολα θα ήταν τα πράγματα αν:
- Μ΄ αρέσεις!
- Και έμενα μ΄ αρέσεις!
- Και σε θέλω!
- Και εγώ σε θέλω!
- Πάμε μαζί και όπου βγει!
- Πάμε!
Έτσι απλά, με θαυμαστικά και χωρίς ερωτηματικά και μα μου σου του και με θέλεις δε με θέλεις, θα στείλεις δε θα στείλεις, θα μου ζητήσεις να συναντηθούμε, δεν θα μου ζητήσεις!
Έλεος! Πόσες μαργαρίτες βρε παιδί μου πια να μαδήσω ή εμ πάσει περιπτώσει πόσες πια να πιω!
Αφού σε βλέπω ότι με θέλεις, αφού με βλέπεις ότι σε θέλω! Γιατί να τρωγόμαστε και να αγχωνόμαστε με τα αν, τα πότε, τα πως και τα γιατί.
Δεν έχουμε αρκετά άλλα θέματα στην καθημερινότητα μας να προβληματιζόμαστε και να αγχωνόμαστε; Πρέπει να παιδευόμαστε και να μας τρώει η αμφιβολία και για το θέμα του «με θέλεις/δε με θέλεις», «τρελαίνεσαι για μένα; Εγωωω;» και «πάμε μαζί;», να τυραννιόμαστε και για τα ωραία του έρωτα τα μαγικά;
Ε, όχι! Αυτό είναι ένα ανεπίτρεπτο μαρτύριο και για μένα και για σένα – για να μην αναφερθώ και στους δόλιους τους κολλητούς μας που τραβάνε ένα ζόρι από τα λίγα γιατί πρέπει για ατελείωτα ημερόνυχτα να ανέχονται τα δάκρυα και το ωιμέ μας.
Άσε δε τους τόνους της μερέντας που καταναλώνουμε στο βωμό του αχ και του βαχ μας, τις νύχτες τις αλκοολικές με τα backspace στα μηνύματα, ή το καημένο το smart phone μας που αν πραγματικά ήταν smart θα σηκωνόταν να φύγει και να γλιτώσει από τα βουντού και τις κατάρες εκείνες τις μέρες που περιμένουμε μήνυμα και αυτό το ριμαδιασμένο δεν έρχεται ποτέ!
Αμ το άλλο; πρέπει να απαγορευτεί δια νόμου να φτιάχνουμε σενάρια (καταστροφής συνήθως) και να κάνουμε ατελείωτους φανταστικούς διαλόγους με τον εαυτό μας. Μα γιατί μιλάμε με τους εαυτούς μας και όχι ο ένας με τον άλλον ε; εξήγησε το μου αυτό, μπορείς;
Μα να σαλτάρουμε επειδή με θέλεις και σε θέλω! Ε, όχι, ανεπίτρεπτο σου λέω!
Ε, για όλους τους παραπάνω λόγους ας το παραδεχτούμε πια και έλα να το ζήσουμε μαζί επιτέλους χωρίς μα μου σου του και ερωτηματικά!
Ο πόθος, ο έρωτας και η αγάπη θέλουν αποφασιστικότητα, κατάφαση, θαυμαστικά και πάθος!
Τον έρωτα οφείλεις να το ζήσεις και όχι να τον σιχτιρίσεις!
Πως το είπε να δεις και ο νομπελίστας ο Φ. Πεσσόα: «Η ζωή είναι ο δισταγμός ανάμεσα στο θαυμαστικό και το ερωτηματικό. Σε περίπτωση αμφιβολίας υπάρχει η τελεία».
Ε, επειδή ακριβώς η ζωή είναι που είναι γενικότερα ένας μεγάλος δισταγμός για διάφορα σημαντικά και ασήμαντα, μικρά και μεγάλα πράγματα, εγώ λοιπόν σου λέω στον έρωτα ρίξε μια μεγάλη κατάφαση, ένα ναι και ένα θαυμαστικό να είναι όλο δικό μου και δικό σου και δικό μας!
Άσε τους δισταγμούς στην άκρη, στον έρωτα δισταγμοί δε χωράνε, σκοτώνουν όλη τη μαγεία.
Άντε τώρα τελείωνε, σβήσε το ερωτηματικό, εξαφάνισε το από τα σημεία στίξης του έρωτα και βάλε ένα πελωριοτεράστιο θαυμαστικό μαζί μου – ή αν δεν με θέλεις βάλε τελεία για να μη σπαταλάμε και άδικα το χρόνο μας.
Πάντως όχι ερωτηματικό, μη βάλεις ανάμεσα μας το αν, το πως, το πότε, το γιατί.
Όχι ερωτηματικό σου λέω!
Το ερωτηματικό σου το απαγορεύω και εγώ και ο έρωτας και η ζωή!
