Γράφει η Zoe Diam.
Οι ευκαιρίες που άφησες, είναι οι στιγμές που δεν έζησες. Και όσα δεν έζησες, είναι όσα επέλεξες να μην θες να ζήσεις.
Και δεν είναι κακό να επιλέγεις. Να ξέρεις τον λόγο, για το πότε θες να μείνεις κάπου και να είσαι σίγουρος για εκείνους τους λόγους που πρέπει να φύγεις.
Βλέπεις μάτια μου, πάντα στην φυγή επικαλούμαστε και το παραμικρό λόγο, ψεγάδι.
Εκείνο το κάτι που δεν φάνηκε ικανό να μας κρατήσει. Η φυγή προϋποθέτει απλότητα, ξεκάθαρα πράγματα. Δεν πληγώνεις, δεν στεναχωρείς κανέναν. Είσαι εντάξει με τον εαυτό σου, ξεκάθαρος και ήρεμος.
Πολλές φορές κλείσαμε την πόρτα σε ανθρώπους που άξιζαν. Δεν είναι ότι εκείνοι άξιζαν λιγότερο ή εμείς περισσότερο.
Δεν θέλαμε.
Ναι.
Έτσι απλά.
Μερικές φορές ψάχνεις να το συζητήσεις, να το αναλύσεις όχι για να σώσεις κάτι. Περισσότερο να δεις που έφταιξες.
Είναι και κάποιοι που ζητούν το διαφορετικό από τον άλλον. Μα αναρωτήθηκαν ποτέ αν αυτοί είναι σε θέση να κάνουν κάτι διαφορετικό για να ξεχωρίσουν;
Έχουν την τάση να αναζητούν το «κάτι» μέσα από την μάζα. Αυτό που θα τους βγάλει από μια βαρετή καθημερινότητα.
Απαιτούν. Ζητούν. Δοκιμάζουν, μένουν για λίγο και έπειτα φεύγουν.
Οι άνθρωποι του «μείνε» δεν ψάχνουν λόγους, αρκούνται σε έναν μόνο. Και γι’ αυτό τον έναν θα μείνουν.
Δεν θα σου πουν θέλω να το προσπαθήσω. Αλλά θέλω να το ζήσω μαζί σου. Προσπαθείς όταν δεν θες τόσο. Όταν κάτι σου χάλασε, δεν πήγε όπως περίμενες.
Ξέρεις εκείνους τους ανθρώπους τους εντελώς διάφανους ;
Τους έχεις γνωρίσει, δεν μπορεί.
Έρχονται στη ζωή σου για να μείνουν.
Τους αναγνωρίζεις στο βλέμμα.
Στην μικρή απόσταση που μπορεί να διανύσουν τα βλέφαρα μέχρι να ανοιγοκλείσουν για να καταλάβουν.
Σου μιλάνε με σιγουριά, με μια αγάπη για τα πάντα.
Βρίσκουν τον τρόπο να σε κάνουν να τους εμπιστευτείς.
Να εμπιστευτείς και εσύ τον εαυτό σου δίπλα τους.
Σε επιλέγουν γιατί ξέρουν πως είναι όταν δεν θες να μιλήσεις αλλά έχεις την ανάγκη να ακουστείς εκείνες τις πολύ δικές σου ώρες.
Και σε ακούν.
Βρίσκονται εκεί.
Δίπλα σου.
Σημαντικό το μαζί. Αυτό το αμοιβαίο που σπανίζει.
Και το κάνουν να ξεχωρίζει, να αξίζει.
Την φυγή λίγες φορές τη δικαιολογείς. Απλά τη δέχεσαι.
Έπειτα ξεχνάς όσα θα μπορούσες να θυμάσαι.
Όσο δυνατή να ‘ναι η μνήμη, έχει το θάρρος να ξεχνάει.
Στα «μείνε» που θα ακούς..
Σε εκείνες τις φωνές που χωρίς να χρειαστεί να φωνάξουν είναι ικανές να σε πείσουν, να σε κρατήσουν.
