Γράφει η Κατερίνα Μίσσια
Ναι για πρώτη φορά νιώθω δυνατή.
Δεν ξύπνησα έτσι ξαφνικά και το ένιωσα αυτό. Πολλά τα ζόρια, πολλές οι δυσκολίες. Πολλά τα δάκρυα. Πολλά τα γιατί.
Πόσο ανόητο αυτό το γιατί, γιατί σε μένα;
Γιατί όχι σε εμένα; Και κατάλαβα κάτι, ίσως και το πιο σημαντικό. Δεν συμβαίνουν μόνο σε εμένα.
Δεν είμαι η μόνη. Είναι πολύς κόσμος εκεί έξω. Άλλοι παλεύουν και τα παρατάνε. Άλλοι πιάνονται απο κάποιους και συνεχίζουν.
Άλλοι μόνοι παλεύουν με τα θηρία. Όλοι όμως παλεύουν! Ξέρεις όταν τα δύσκολα είναι εδώ, στην πραγματικότητα δεν έχεις επιλογή πέρα απο το να παλέψεις.
Καθένας βρίσκει τον τρόπο του. Καθένας βρίσκει τη δύναμή του.
Κι αν λύγισα, κι αν έκλαψα, κι αν το σώμα κατέρρευσε κι αν ξ ψυχή μου πάγωσε, ένας ήταν ο δρόμος. Μπροστά, μόνο μπροστά. Μπροστά μας πηγαίνει ο χρόνος, πίσω μας πηγαίνει ο φόβος. Κι όσο κι αν φοβήθηκα, ο χρόνος τρέχει πιο γρήγορα απο τον φόβο.
Έτσι κι εγώ το αποφάσισα. Όσο η ζωή θα μου κλείνει τις πόρτες της, εγώ θα ανοίγω παράθυρα και θα χτίζω απο μέσα προς τα έξω.
Σε όλες τις πόρτες που θα κλείνουνε για μένα, εγώ πάντα θα γυρίσω πίσω και θα χτίσω παλάτια!
