Γράφει η Αριάδνη
Δεν την αντέχω τη μιζέρια και τη μαυρίλα, δεν τη μπορώ.
Έχασα κάποια από τα, εν δυνάμει, πιο όμορφα χρόνια της ζωής μου μέσα σ’ αυτές και από τότε τις αποφεύγω όπως ο διάολος το λιβάνι.
Έχεις ακούσει που λένε ότι η ζωή είναι μια απαιτητική δασκάλα;
Ε, γι’ αυτό, το καλύτερο που έχεις να κάνεις είναι να γίνεις κι εσύ ένας εξαιρετικός μαθητής!
Πώς; Με αυτοπαρατήρηση.
Γιατί, αν το καλοσκεφτείς, αυτό είναι το λάθος που κάνουμε συνήθως. Παρατηρούμε τους άλλους, τι κάνουν, πώς μας φέρονται, τα λάθη τους, θυμώνουμε, κρίνουμε, κατακρίνουμε και είμαστε τόσο απασχολημένοι με όλα αυτά που ξεχνάμε να δούμε τι κάνουμε εμείς.
Εμείς. Άλλωστε για τη δική μας ζωή δεν πρόκειται; Κι αν δεν μας αρέσει η ζωή μας, δική μας δουλειά δεν είναι να την αλλάξουμε;
Είναι δυνατόν να περιμένεις να αλλάξει η δική σου ζωή, ελπίζοντας ότι θα αλλάξει ο άλλος; Ο άλλος είναι αυτός που είναι και κάνει αυτό που θέλει, και πολύ καλά κάνει. Το θέμα είναι εσύ τι κάνεις;
Προσπαθείς να τον αποδεχτείς (είναι απαραίτητο συστατικό της αγάπης αυτό). Προσπαθείς να περιφρουρήσεις τα σημαντικά σου βάζοντας προειδοποιητικά φωτάκια πάνω στα όριά σου (είναι συνώνυμο της αξιοπρέπειας αυτό). Κι αν παρ’ όλα αυτά, δεν μπορείτε να βρείτε κοινό τόπο για να συνυπάρχετε ελεύθεροι, ολόκληροι και ευτυχισμένοι, τότε σηκώνεσαι και φεύγεις.
‘’Πώς μπορείς να φύγεις από έναν άνθρωπο που αγαπάς;’’ θα μου πεις.
Ένας άνθρωπος που αγαπάς θέλεις να είναι ευτυχισμένος και σ’ αυτή την περίπτωση είσαστε δύο.
Δύο άνθρωποι που αγαπάς και που είναι δυστυχισμένοι μαζί. Εκείνος κι εσύ.
Άλλωστε η αγάπη δεν χάνεται, μην το ξεχνάς. Ο έρωτας ναι, η αγάπη όμως ποτέ. Και δύο άνθρωποι που αγαπιούνται πραγματικά μπορούν να βρουν διαφορετικούς τρόπους να επικοινωνούν ουσιαστικά αυτή την αγάπη, χωρίς να χρειάζεται να ζουν μέσα στη μιζέρια και τη μαυρίλα.
