Γράφει η Γεώρα
«Ήθελα κοντά σου να’μαι και ας είχε κύματα!» Πόσες φορές συγχωρήσαμε ανθρώπους που μας πλήγωσαν ξανά και ξανά, απλά και μόνο επειδή για εμάς ήταν σημαντικοί; Πόσες φορές τα αισθήματά μας νίκησαν τα κύματα και ξεπεράσαμε τις δυσκολίες για να τους κρατήσουμε στη ζωή μας;
Πόσες φορές κλάψαμε για εκείνους που συνέχιζαν να βάζουν το μαχαίρι στην ίδια πληγή που οι ίδιοι είχαν ανοίξει, και με μια συγγνώμη τους φορούσαμε το πιο όμορφο χαμόγελό μας, προσπαθώντας ξανά να σώσουμε τη σχέση μας; Πόσες φορές είπαμε «τέλος», αλλά με ένα τηλεφώνημα ξαναλέγαμε «πάμε άλλη μία φορά»;
Και τελικά, πόσες μέρες περάσαμε δυστυχισμένοι, με ένα βάρος στην καρδιά, ζώντας με διαρκή ανησυχία; Ποιοι, τελικά, είναι οι χαμένοι; Εκείνοι που ποτέ δεν κατάλαβαν ότι δεν τους αγαπήσαμε για την εξωτερική τους εμφάνιση, ούτε για το αμάξι τους ή τη δουλειά τους. Αγαπήσαμε την ψυχή τους, όσο σκοτάδι κι αν είχε μέσα της. Εκείνοι που εμείς διανύσαμε χιλιόμετρα για χάρη τους, ενώ εκείνοι δεν μπορούσαν να κάνουν ούτε δύο βήματα για εμάς.
Πόσο πληρώσαμε, λοιπόν, αυτή την αγάπη που τους προσφέραμε; Ένα όνειρο γεμάτο χρώμα, με εκείνους πρωταγωνιστές στις πιο όμορφες στιγμές μας, και εκείνοι το γκρέμισαν. Αυτή θα είναι πάντα μια ξεκάθαρη ήττα τους! Γιατί όταν ένας άνθρωπος κάνει όνειρα και σε τοποθετεί στον πιο σημαντικό ρόλο, σημαίνει ότι σε αγαπά αληθινά. Και όταν βλέπεις κάποιον να παλεύει για σένα και εσείς τον πληγώνετε, αυτή είναι η μεγαλύτερη ήττα.
Ωστόσο, υπάρχει και μια νίκη. Η νίκη ανήκει σε εκείνους που, παρά τον πόνο, συνέχισαν να νικούν τα κύματα με τα αισθήματά τους, ακόμα κι αν δεν τα άξιζαν τα άτομα που τα χάριζαν.
