Γράφει η Κική Γ.
Πόνος. Αδιαμφισβήτητα μια οδυνηρή αίσθηση που προκύπτει από έντονο σωματικό ή ψυχικό ερέθισμα. Ποτέ δεν είναι ευχάριστος. Το πώς τον αντιμετωπίζουμε εξαρτάται από την κατάσταση του νου και την ψυχική μας ανθεκτικότητα. Ο πόνος, όμως, είναι το σημάδι πως πλησιάζει η ίαση. Είναι η απόδειξη ότι κάτι έφτασε στο τέλος του, οριστικά. Όταν μια σχέση είναι τοξική και μας προκαλεί καθημερινά βάσανα, η συνέχισή της δεν έχει νόημα. Είναι σαν ένας αργός θάνατος, μια υποβόσκουσα κατάντια. Τότε είναι που το μυαλό αναζητά διέξοδο και λύση.
Πονάει η καρδιά, η ψυχή, το σώμα, αλλά ταυτόχρονα διδάσκεται και ωριμάζει. Η κοινή λογική έχει τον τελευταίο λόγο: «Αν δεν πάθεις, δεν θα μάθεις. Κανείς δεν γεννήθηκε μαθημένος». Καθημερινά δίνουμε εξετάσεις με τον εαυτό μας. Αν αγαπάμε τον εαυτό μας, θα παλέψουμε με τον πόνο και θα προχωρήσουμε μπροστά. Ποτέ δεν πρέπει να θυσιάσουμε ατέλειωτες στιγμές οδύνης για λίγη προσωρινή ηδονή.
Ποτέ δεν πρέπει να προκαλούμε τον πόνο σε άλλον άνθρωπο. Μην ξεχνάμε πως όλα στη ζωή είναι δανεικά. Το μάθημά μας θα το πάρουμε, είτε αισθανθήκαμε πόνο είτε τον προκαλέσαμε. Πρέπει να δεχτούμε τις επιλογές μας, να πεισμώσουμε, να σφίξουμε τα δόντια και να γυρίσουμε σελίδα. Τα μαθήματα ζωής είναι τα παράσημά μας. Είναι η αναμέτρηση με τα λάθη μας, το εγώ μας και τα πάθη μας. Δεν μπορούμε να βγαίνουμε αλώβητοι από κάθε μάχη, ούτε να έχουμε πάντα δίκιο. Δεν φταίνε πάντα οι άλλοι, και το πιο σημαντικό, οι άλλοι δεν παίρνουν αποφάσεις για εμάς. Τέλος οι δικαιολογίες. Έκανες λάθος, θα το πληρώσεις. Έβλαψες, θα πληρώσεις. Αυτοί είναι οι απαράβατοι νόμοι της φύσης.
