Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Πουτaνα διαίσθηση, μια φορά να μη βγεις αληθινή και τι στον κόσμο! Να πέσεις έξω κι εσύ, όπως έπεσα κι εγώ τόσες και τόσες φορές. Και τι δε θα ‘δινα για να μην έρθω αντιμέτωπη ξανά μ’ αυτό το “Στα έλεγα εγώ…”. Σκάσε! Σε άκουσα, φτάνει!
Ξέρω ότι οι άνθρωποι δεν αλλάζουν, ότι κανείς δεν ξεχνάει κανέναν κατά λάθος, ότι όποιος θέλει κινεί γη και ουρανό, και ότι όλα είναι θέμα προτεραιοτήτων. Τα ξέρω όλα αυτά.
Αλλά εσύ ξέρεις πόση ανάγκη έχει ένας άνθρωπος για λίγη μαγεία καμιά φορά; Πόσο πολύ χρειάζεται έναν ουτοπικό, δήθεν αμοιβαίο έρωτα για να τα βγάλει πέρα με τη θαμπή πραγματικότητά του; Δεν ξέρεις. Δεν έχεις ιδέα πόσο ζόρικες είναι οι μέρες, βουτηγμένες στη λογική και στα “πρέπει”.
Το μόνο που ξέρεις, είναι να κουνάς δασκαλίστικα το δάχτυλο σε εκείνον που, προτού να πέσει στα πατώματα, είχε προλάβει να πετάξει και το μόνο λάθος που έκανε, είναι που δεν σε άκουσε άλλη μια φορά.
Δεν άκουσε τα καμπανάκια, δεν σου έδωσε προτεραιότητα όταν ψιθύριζες “φυγε”.
Εντάξει, δεν πειράζει.
Άλλος ένας λογαριασμός πληρωμένος.
