Γράφει ο Μιχάλης Στεφανίδης
Δεν σου ζητάω τα “για πάντα” των ερωτευμένων, δεν ονειρεύομαι μαζί σου οικογένεια και παιδιά. Δεν με νοιάζει πώς λένε την κολλητή σου, σε ποιο σχολείο πήγες και πότε βγήκε σε σύνταξη ο πατέρας σου.
Το μόνο που σου ζητώ είναι να μείνεις εδώ και να το πάμε μέχρι το τέλος. Να ζήσουμε αυτά τα λίγα που μας αναλογούν. Να έρθεις μια φορά και να μείνεις… να μείνεις μέχρι αυτό που νιώθουμε να πάψει να υπάρχει. Μέχρι να ακούω το όνομά σου και να μην ξαφνιάζομαι. Να με βαρεθείς και να σε βαρεθώ. Όσο κυνικό κι αν ακούγεται, θέλω να συνεχίσω να ζω μετά από σένα, όπως ζούσα και πριν.
Όμως μέχρι τότε, θα θέλω λίγο ακόμα… λίγο ακόμα από σένα. Λίγο ακόμα μαζί. Να περάσουμε ένα βράδυ χωρίς ρολόγια, αγκαλιασμένοι. Να ξυπνήσω το πρωί και να κοιμάσαι δίπλα μου. Να σου μαγειρέψω το αγαπημένο σου φαγητό. Να με κρατήσεις από το χέρι καθώς περπατάμε. Να με δεις να κλαίω. Να σε δω να σαστίζεις. Να γελάσουμε μέχρι δακρίων μια νύχτα.
Όμως μέχρι τότε, θέλω να ερωτευτούμε σαν έφηβοι, που δεν λογαριάζουν το θάνατο. Σαν να μην ξέρουμε πως κανένας έρωτας δεν άντεξε τα “για πάντα” του.
