Γράφει η Ηρώ Αναστασίου.
Πίστευα πάντα ότι ο ευαίσθητος άνθρωπος είναι ο δυνατός.
Κι έτσι πορεύτηκα με μία ευαισθησία που αγγίζει τις ψυχές, με μία ευαισθησία που πακετάρει την αναισθησία και την στέλνει στο διάολο.
Καλύτερα ευαίσθητη, παρά αναίσθητη με μικρή ψυχή.
Δεν καταλάβατε ότι είμαι μια πολύ δυνατή γυναίκα.
Δεν καταλάβατε, γιατί είμαι πολύ ευαίσθητη και εύθραυστη.
Πέρασα δύσκολα, αλλά ποτέ δεν το έβαλα κάτω.
Κι αυτό δεν το καταλάβατε ποτέ.
Οι δυνατές γυναίκες πονάνε πολύ και σπάει η καρδιά τους.
Είναι γιατί έχουν βγάλει την πανοπλία τους σε οικεία πρόσωπα και ματώνουν όταν πληγωθούν βαθιά. Αλλά εγώ ναυάγιο δεν γίνομαι.
Μπορεί να έσπασα, μπορεί να γκρεμοτσακίστηκα στους βράχους,
αλλά η ζωή κι ο χαρακτήρας μου μου έμαθαν να ξανασηκώνομαι, να κολλάω, να φτιάχνομαι.
Και δεν ξεχνάω την ευαισθησία μου, δεν ξεχνάω τι πέρασα και τι περνάω, γιατί αυτά με έφεραν εδώ, αυτά μου έμαθαν ότι ο πόνος σε κάνει πιο δυνατό. Αυτά μου έμαθαν να μην τα παρατάω, αυτά μου έμαθαν να αγαπάω με πάθος. Αυτά με οδήγησαν εδώ, εδώ που δεν θα μοιραστώ τίποτα με τους μικρόψυχους, γιατί είναι αδύναμοι κι εγώ την αδυναμία την διώχνω μακριά μου.
Γιατί η αδυναμία κάποια στιγμή σε πουλάει και σε πουλάει φτηνά, όχι όσο αξίζεις, αλλά όσο αξίζουν αυτοί που σε πουλάνε.
Γιατί το να πουλάς έναν άνθρωπο σε καθιστά φτηνό.
Κι εγώ με την φτήνια δεν τα έχω καλά.
Έλεγα κάποτε καλύτερα να μην ξέρουνε τι αξίζεις, γιατί θα σε πουλήσουνε πιο ακριβά.
Πόσο δίκαιο είχα, πόσο μακριά είδα.
Δεν ήξεραν τι αξίζεις και σε πούλησαν για λίγα, για 30 αργύρια.
Και μέχρι το πρωί σε αρνήθηκαν, όχι μία, ούτε δύο , αλλά χίλιες φορές.
Έτσι είναι η ζωή, έτσι είναι οι άνθρωποι.
Ο σώζων εαυτόν σωθήτω.
Κανένας δεν ξέρει να αγαπάει ανιδιοτελώς, κανένας δεν σε στηρίζει αν δεν έχει να λαμβάνει.
Μου αρέσουν οι άνθρωποι που είναι γεμάτοι από συναισθήματα που δεν φοβούνται να αποκαλυφθούν. Γι’αυτό κι εγώ αποκαλύπτομαι μόνο σε ανθρώπους που έχουν βαθιά συναισθήματα και θα καταλάβουν.
Μερικές φορές φυσικά, μπερδεύομαι και ανοίγομαι σε λάθος ανθρώπους, αλλά αυτό μου δίνει πάντα ένα μάθημα. Ένα μάθημα να μην εμπιστεύομαι κανέναν πλέον.
Είναι επιλογή του καθενός τα πάντα και το σέβομαι αυτό.
Όπως και για να σεβαστώ την δική μου ψυχή πρέπει να φύγω.
Και φεύγω γιατί το θέλω κι όχι μόνο γιατί πρέπει.
Κι αυτή μου η εμπειρία έκανε τον κύκλο της.
Άκου που σου λέω, στο τέλος, όλα περνάνε.
