Γράφει η Κική Γιοβανοπούλου
Μοιάζει οξύμωρο, αλλά η αλήθεια είναι πως οι δικοί μας άνθρωποι είναι συνήθως αποδέκτες των πιο αρνητικών μας συναισθημάτων. Είναι αυτοί στους οποίους θα ξεσπάσουμε τα νεύρα, το θυμό ή την πικρία μας.
Είναι αυτοί στους οποίους θα πούμε τα πιο σκληρά λόγια, εκείνοι που θα γίνουν σάκος του μποξ όταν οι δυσκολίες μας πνίγουν, εκείνοι στους οποίους θα ρίξουμε το φταίξιμο σε όποια διαφωνία. Εκείνοι που αγαπάμε περισσότερο, είναι κι αυτοί που θα πληγώσουμε περισσότερο. Άδικο, αλλά αληθινό.
Ίσως ακούγεται άσχημο να θεωρούμε τα συναισθήματα κάποιου δεδομένα, η αλήθεια είναι όμως πως συμβαίνει και δυστυχώς πολλές φορές το εκμεταλλευόμαστε με τον τρόπο μας. Γνωρίζουμε πως θα μας συγχωρήσουν, πως μας ξέρουν καλά και θα καταλάβουν, πως για μια κακιά μας στιγμή δεν θα σβήσουν όσα νιώθουν για μας από μέσα τους.
Γνωρίζουμε πως αυτοί δεν θα μας παρεξηγήσουν, δεν θα μας κλείσουν την πόρτα την δύσκολη δική μας ώρα, θα μπορέσουν να ξεχάσουν. Οι άνθρωποί μας, γίνονται συχνά εξιλαστήρια θύματα της κακής μας διάθεσης, ακόμη κι αν δεν είναι αυτοί που την προκάλεσαν, γιατί στους άλλους, τους πιο “μακρινούς” φροντίζουμε συνήθως να δείχνουμε τον “καλό” μας εαυτό, φροντίζουμε να διατηρούμε την ψυχραιμία και τους ευγενικούς μας τρόπους, ακόμη κι αν δεν το αξίζουν.
Είναι γιατί ξέρεις πως μια σχέση με γερά θεμέλια, δύσκολα ταρακουνιέται. Είναι γιατί ξέρεις πως όταν σ’ αγαπούν, σε δικαιολογούν. Είναι γιατί ξέρεις πως οι δικοί σου άνθρωποι, ξέρουν να βάζουν στην άκρη μια κακιά στιγμή.
Είναι γιατί ξέρεις πως εκείνοι για τους οποίους είσαι σημαντικός, μπορούν να νιώσουν και να συγχωρήσουν. Είναι γιατί ξέρεις πως κάποια “θα είμαι δίπλα σου”, είναι αληθινά και δεν κλονίζονται με το πρώτο αεράκι.
Μοιάζει οξύμωρο, αλλά η αλήθεια είναι πως οι δικοί μας άνθρωποι είναι συνήθως αποδέκτες των πιο αρνητικών μας συναισθημάτων. Είναι γιατί σ’ αυτούς προσφέρουμε την ψυχή μας με όλη την αλήθεια της.
Είναι γιατί μόνο σ’ αυτούς ξέρουμε πως δεν χρειάζεται να προσποιηθούμε. Είναι γιατί ξέρουμε πως ότι κι αν γίνει, θα είναι βράχος για να μας στηρίξουν, αγκαλιά για να μας ηρεμήσουν, δίχτυ ασφαλείας για να μας κρατήσουν.
Κι αν καμιά φορά ρίχνω πάνω σου το θυμό μου, είναι γιατί ξέρω πως αντέχει η αγάπη σου. Κι αν καμιά φορά ξεσπάω πάνω σου τη στεναχώρια μου, είναι γιατί ξέρω πως τα χέρια σου μπορούν να με στηρίξουν. Κι αν καμιά φορά λέω σε σένα το παράπονό μου, είναι γιατί ξέρω πως η ψυχή σου μπορεί να με αγκαλιάσει.
Σε σένα που καμιά φορά πετώ τα πιο αρνητικά μου συναισθήματα, σε σένα χαρίζω κι ό,τι πιο όμορφο κρύβω μέσα μου. Κάθε αγκαλιά, κάθε φιλί, κάθε χαμόγελο, από σένα ξεκινά και σε σένα καταλήγει.
