Γράφει η Μαρία Αρφαρά
Μου χρωστάς έναν έρωτα, ρε ζωή! Έναν αθώο και αγνό, σαν τους έρωτες των εφηβικών μας χρόνων! Έναν έρωτα βγαλμένο από τα παραμύθια, όπως εκείνα που διάβαζα μικρή, και άρχιζα να πιστεύω πως έτσι είναι η αληθινή αγάπη. Πως μια ματιά είναι αρκετή για να ανάψει η σπίθα, η οποία θα κρατήσει δυο καρδιές ενωμένες για πάντα!
Έναν έρωτα που μια ματιά του θα είναι αρκετή να με ηρεμεί και συνάμα να με γαληνεύει. Έναν έρωτα που ένα χάδι του θα είναι αρκετό για να διώξει κάθε αντάρα που υπάρχει στην ψυχή μου.
Έναν έρωτα αληθινό και ειλικρινή, που δεν προσποιείται και δεν έχει ως σκοπό να κερδίσει κάτι από εμένα. Έναν έρωτα που να με θαυμάζει, να με σέβεται και να κάνει τα πάντα για να με βλέπει να χαμογελάω. Έναν έρωτα που να σκέφτεται τους δυο μας ως ένα άτομο κι όχι ως δυο.
Έναν έρωτα που θα βασίζεται στην αμοιβαία εμπιστοσύνη και κατανόηση!
Μου τον χρωστάς, ρε ζωή, και τον περιμένω! Μην με γελάσεις όμως πάλι, ακούς;
