Γράφει η Γεωργία Ντούνη
Θυμάσαι κάποτε που στεναχωρήθηκες πολύ; Που μούδιασαν τα άκρα σου; Που είπες «δεν αντέχω άλλο»; Όμως δεν το έδειξες ποτέ. Σίγουρα πολλοί δε σε είδαν καλά, ποτέ όμως δεν έδειξες το ποσό χάλια ήσουν μέσα σου.
Ο βουβός πόνος είναι ο πόνος της καρδιάς. Αυτός που σε πονάει τόσο βαθιά και δυνατά. Αυτός που δεν περιγράφεται με εξηγήσεις αλλά με ουρλιαχτά. Που αν ανοίξεις το στόμα σου δεν ξέρεις τι να πεις. Είναι η στιγμή που σε πονάει ότι βλέπεις γύρω σου.
Κάπου εκεί όμως κρύβεσαι εσύ με την δύναμή σου. Για να πονάς βουβά, κάποιον δεν θες να στεναχωρήσεις, κάτι δεν θες να αλλάξεις και για κάποιο -δικό σου- λόγο το περνάς μοναχικά. Εσύ με εσένα. Για στάσου για μια στιγμή κι συλλογίσου, πως ο πόνος όταν τον μοιράζεσαι μαλακώνει και μικραίνει. Εσύ όμως αποφάσισες να το περάσεις μόνος. Στέκεσαι ακόμα στα πόδια σου. Οι «αδύναμοι» άνθρωποι θα σε ζήλευαν ή θα σε καμάρωναν.
Νιώσε περήφανος για σένα. Πέρασες μια δύσκολη στιγμή μόνος και σε αγκάλιασες. Έμαθες να σε αγαπάς περισσότερο και να σε φροντίζεις. Πόση δύναμη κρύβεις μέσα σου;
Όμως δυνατέ μου άνθρωπε, ήρθε η ώρα να μάθεις να ανοίγεσαι. Δεν χρειάζεται να μοιράζεσαι -αν δεν το επιθυμείς- τον πόνο σου, παρά μόνο να το εξωτερικεύεις. Βγαλ’τον από την καρδιά σου γιατί πολλές φορές φωλιάζει χωρίς να το καταλαβαίνεις. Το φώλιασμα θα φέρει γέννες. Οι γέννες θα φέρουν μωρά. Τα μωρά αυτά θα μεγαλώνουν στην καρδιά σου και τότε θα πλημμυρίσει πόνο. Πόνο σε πολλά παρακλάδια της καρδούλας σου. Σώσε τον εαυτό σου από το «μαύρο» κομμάτι της καρδιά σου. Γεμισε το φως. Όπως εσύ δεν θα φόραγες ένα ρούχο που νιώθεις ότι δεν σου πάει, έτσι μην αφήσεις τον πόνο να σου γίνει κομμάτι της καρδιά σου που δεν ταιριάζει στην ψυχή σου…
