Γράφει ο Άρης Γρηγοριάδης
Έλα ρε μάγκα, κάτσε να τα πούμε και να τα πιούμε.
Ξέρω πως πονάς, το βλέπω στο χαμόγελο που προσπαθείς με τη βία να φορέσεις στο πρόσωπό σου.
Βγήκε σκάρτη. Χειριστική και ύπουλη. Σε πούλησε φτηνά στις εκπτώσεις και σε παρέδωσε χωρίς καμία ενοχή, βορά στο σκοτάδι.
Ξέρω, δεν το βλεπες, το κάνει αυτό ο έρωτας. Στρεβλώνει την εικόνα και δεν μπορείς να δεις την αλήθεια. Δεν μπορούσες να δεις το βλέμμα της που δεν είχε έρωτα, δεν είχε αγάπη, δεν είχε συμπόνια.
Δεν μπορούσες να ακούσεις τις λέξεις της για να νιώσεις πόσο κενές ήταν, πόσο άδειες ήταν.
Ξέρω, δεν το βλεπες, γιατί αν το έβλεπες θα το είχες σταματήσει νωρίτερα.
Όμως να σου πω κάτι αδερφέ;
Δεν πειράζει. Χαλάλι της. Μην μετράς αν της έδωσες πολλά κι εκείνη ήξερε μόνο από λίγα.
Εσύ της έδωσες την ευκαιρία, να γίνει η καλύτερη εκδοχή του εαυτού της.
Όχι σαν γυναίκα, σαν άνθρωπος.
Εσύ της έδωσες την ευκαιρία, να περπατήσει σε διαδρομές ξεχωριστές που ορίζονται από την αγάπη, τον έρωτα και το σεβασμό.
Χαλάλι της αδερφέ, μην νοιάζεσαι, εκείνη έχασε.
