Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Θα σας πω μια ιστορία, ενός ανθρώπου που ζούσε για να ευχαριστεί τους άλλους . Δεν υπολόγιζε κούραση και χιλιόμετρα ενώ η προθυμία του ήταν παροιμιώδης. Έβαζε πάντα τη ευχαρίστηση των άλλων πάνω ακόμη και από τη δική του , διότι μόνο έτσι ένιωθε πλήρης . Οι άλλοι φυσικά απορούσαν μαζί του . «Μα πώς γίνεται να μην λες ποτέ όχι; Γιατί είσαι τόσο φιλότιμος;» , «η πολύ καλοσύνη βλάπτει» και άλλα τέτοια συναφή . Δεν έδινε ιδιαίτερη σημασία. Η ικανοποίησή του ήταν να δίνει χαρά στον κόσμο και ιδιαίτερα σε αυτούς που αγαπούσε , είτε ήταν φίλοι, είτε οικογένεια , είτε συνάδελφοι κτλ. Γενικότερα ήταν γνωστός ως το «καλό παιδί» . Είχε τόσο αναπτυγμένη δε την ενσυναίσθηση (το να μπαίνει δηλαδή στη θέση του άλλου) που προσπαθούσε πάντα αυτό που θα έλεγε ή θα έκανε, να μην πλήγωνε τον συνομιλητή του. Πίστευε πάντα στην φράση: «μην κάνεις στους άλλους, αυτό που δεν θέλεις να σου κάνουν».
Επειδή όμως ο κόσμος δεν είναι αγγελικά πλασμένος, αυτό που δεν ήθελε να του κάνουν το έκαναν. Του μίλησαν σκληρά, του φέρθηκαν άδικα και το χειρότερο δεν ήρθαν ποτέ στη θέση του (όπως είχε έρθει εκείνος στη δική τους) . Έβλεπε σιγά-σιγά ανθρώπους, που στήριξε με όλο του το είναι, στην κρίσιμη στιγμή να κοιτάνε την πάρτη τους , χωρίς να είναι καθόλου ευγνώμονες σε ό,τι εκείνος τους είχε προσφέρει. Στην ερώτηση του: «πώς γίνεται να ξεχνάς, αυτά που έκανα για σένα» η απάντηση ήταν : « ήθελες και τα έκανες , δεν σε ανάγκασε κανείς» ή «τι περιμένεις, να σου στήσουμε ανδριάντα;» . Το πιο σκληρό είναι, πως άνθρωποι «που έβαλε πλάτη» για αυτούς , όταν εκείνος αντιμετώπισε δυσκολίες, δεν τον στήριξαν γιατί έπρεπε να κοιτάξουν τον εαυτό τους .
Στην αρχή κάθισε και αναρωτιόταν, τι έκανε στραβά και εισέπραττε τόση αχαριστία-αδιαφορία . Δεν μπορούσε να καταλάβει και «έσκαγε» . Ώσπου μια μέρα, ξύπνησε από το λήθαργο, και είπε: « επειδή ο κόσμος είναι αυτός που είναι , δεν θα τον αλλάξω εγώ . Θα αγαπήσω αυτόν που είναι πάντα δίπλα μου και περνάει όλες τις μπόρες μαζί μου . Θα αγαπήσω τον εαυτό μου και θα κοιτώ να ευχαριστήσω πρώτα αυτόν και μετά όλους τους άλλους».
Η διαπίστωση αυτή, τον ελευθέρωσε. Ξαφνικά δεν ήταν πρώτη προτεραιότητα του οι άλλοι αλλά ο εαυτός του . Έκανε πράγματα που τον γέμιζαν ενώ παράλληλα φρόντιζε να αναπτυχθεί και ως προσωπικότητα.
Δεν έπαψε βέβαια να αγαπά τους ανθρώπους και δεν έκανε κακό ,αφού ο χαρακτήρας δεν αλλάζει . Απλά έπαψε να ζει ΜΟΝΟ για τους άλλους .
Να θυμάστε ότι είναι πολύ ωραίο να δίνουμε αγάπη στους άλλους και να θέλουμε να τους ευχαριστούμε αλλά πρέπει να ασχοληθούμε και λίγο με τον εαυτό μας , όχι εγωιστικά αλλά γιατί μας αξίζει.
