Γράφει η Τζένη Ζάικου
Δεν υπάρχει τίποτα που να ευχαριστιέμαι περισσότερο από ένα καλό βιβλίο, ένα νόστιμο καφέ, μία βροχερή μέρα στο κρεβάτι και τα ξεκάθαρα λόγια.
Όλοι έχουμε πράγματα που αγαπάμε και μισούμε σε αυτή τη ζωή και ένα από τα δικά μου πιο απεχθή είναι τα ψέματα και οι μη ειλικρινείς άνθρωποι.
Θέλω να πιστεύω ότι ζω τη ζωή μου έτσι, ώστε αν δε γουστάρω μία κατάσταση να μπορώ να το πω, αν κάποιος με πιέζει να μπορώ να το πω κι αν έχω σταματήσει να επιθυμώ τη παρέα κάποιου και αυτός ο κάποιος με ρωτήσει, να μπορέσω να εκφράσω τα συναισθήματά μου ειλικρινά και αβίαστα.
Κανείς δεν αρέσκεται να πληγώνει τους άλλους – τουλάχιστον κανένας που να θέλω να συναναστρέφομαι – μα το μόνο που ζητάω είναι ειλικρίνεια. Δεν μπορώ να αναγκάσω κάποιον να θέλει τα ίδια πράγματα που θέλω εγώ, αλλά θα το εκτιμούσα όταν έρθει εκείνη η ώρα να το μοιραστεί μαζί μου και όχι να με αφήσει στη πλάνη μίας επιτυχημένης σχέσης, είτε πρόκειται για φιλική είτε για ερωτική.
Μα ποιος είναι άραγε ο τρόπος για να πετύχει κανείς κάτι τέτοιο;
Η πόλη φαίνεται να είναι γεμάτη με ανθρώπους που προτιμούν να στρέφουν το βλέμμα τους αλλού όταν πρόκειται για προβλήματα και να τα αφήνουν να πάρουν από μόνα τους τη τροπή που είναι στη γωνία και όλοι ξέρουμε πως καταλήγει μία τέτοια κατάσταση: από το κακό στο χείριστο.
Έτσι λοιπόν, δε μπορώ παρά να αναρωτηθώ, είναι η ειλικρίνεια και οι ξεκάθαρες καταστάσεις στις μέρες μας ό, τι και η μονογαμία στα 60’s και τα 70’s;
