Γράφει η Ηρώ Αναστασίου
Μου αρέσουν οι άνθρωποι που έχουν κρυμμένο πάντα το χαμόγελο στην τσέπη της καρδιάς τους.
Αυτοί που ενώ πονάνε δεν το δείχνουν για να μην στεναχωρήσουν τους ανθρώπους που αγαπάνε.
Αυτοί που μάθανε να ζητάνε συγνώμη όταν φταίνε σε κάτι, μικρό ή μεγάλο δεν έχει σημασία.
Αυτοί που κοιτάνε την δική τους ζωή και πως θα την καλυτερεύσουν κι όχι την ζωή των άλλων για να την κουτσομπολέψουν.
Αυτοί που είναι ευγενικοί, γιατί το να είσαι ευγενικός είναι ευλογία.
Αυτοί που κάνουν αυτοκριτική κι όχι κριτική στους άλλους.
Που έμαθαν να παιδεύουν τον εαυτό τους για να μάθουν καλύτερα.
Που έμαθαν να αγκαλιάζουν και να λένε ”σ’ αγαπώ”.
Πάντως οι δυνατοί είναι αυτοί που υπομένουν τον πόνο.
Είναι αυτοί που πεθαίνουν κι ανασταίνονται μόνοι τους, πολλές φορές τη μέρα.
Είναι εκείνοι που φυτρώνουν σ’ ένα ξερό χώμα.
Ή πάνω σε μια γκρεμισμένη σκεπή.
Κι όχι μόνο φυτρώνουν, αλλά γεμίζουν και τον τόπο με λουλούδια, γιατί το λουλούδι το έχουν στην ψυχή τους.
Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που δεν μπορούν να δουν πέρα απ’ την μύτη τους, απαίδευτοι, που τσαλακώνουν τον εαυτό τους, που κουβαλούν το φορτίο τους σαν έναν βαρύ σταυρό.
Που δεν σήκωσαν τα μάτια τους να κοιτάξουν πέρα απ’ το δικό τους φορτίο, γιατί το ισοζύγιο τους είναι η μοναδική τους ποινή.
Γιατί η πραγματική ευαισθησία δεν κλείνετε στο ”εγώ”.
Ακούς ”δεν είμαι καλά”, ναι δεν είσαι, αλλά και ποιος στην ουσία είναι;
Όλοι κάτι έχουν, όλοι με κάτι παιδεύονται, όλοι με κάτι ματώνουν.
Και τι μ’ αυτό;
Μόνο ο δικός σου πόνος αξίζει νομίζεις;
Υπάρχει τόσος πόνος τριγύρω σου.
Αν δεν τον είδες, είναι γιατί δεν έχεις τα μάτια της ψυχής, που εγώ υποκλίνομαι στο μεγαλείο της.
Τις ψυχές που σέρνονται στην σκιά τους δεν τις γουστάρω.
Γουστάρω την ψυχή που έχει υπόβαθρο, που δεν γονατίζει απ’ τις κακοτοπιές.
Και χτύπα ένα χαστούκι στην αυτοπεποίθηση που δεν είχες ποτέ, μπας και την συναντήσεις.
Ρίξε κι ένα χαστούκι στην μοίρα σου που την άφησες στην τύχη της, μπας και ξυπνήσεις.
Μην κλαίγεσαι και μην δημιουργείς δράματα συνέχεια, δεν είσαι εσύ το κέντρο του κόσμου όλου!
Είμαι σκληρή, το ξέρω, αλλά έτσι δεν είναι η ζωή μωρέ;
Ποιος σου είπε ότι θα ήταν καλή μαζί σου;
Τον δρόμο μας τον διαλέγουμε εμείς κι όχι οι άλλοι για εμάς.
Κι επειδή εγώ δεν χαλαλίζω το σάλιο και την ψυχή μου έτσι τυχαία, εύχομαι να θυμάσαι τα λόγια μου.
Γιατί περάσαν τα χρόνια κι ότι με πονάει έμαθα να το αποκρούω, να το σβήνω, να το διαγράφω από την ζωή και την μνήμη μου.
Κάτι που εσύ δεν μπόρεσες να μάθεις.
Γιατί δεν αγάπησες τον εαυτό σου.
Γέμισες αγκάθια που πληγώνουν εσένα κι όσους αγαπάς.
Ή ίσως δεν έμαθες ποτέ σου ν’ αγαπάς!
