Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Στα λίγα, τα ελάχιστα, τα αληθινά.
Σε εκείνους, τους εκ πεποιθήσεως τρελούς που ακόμα πιστεύουν αλλά και κυνηγούν αυτό που ονειρεύονται.
Θέλει πολλά η ζωή, μα διαφορετικά απο εκείνα που οι πολλοί αναζητούν.
Θέλει χέρια, θέλει ζωντάνια, θέλει “θέλω” η ζωή.
Θέλει σκοπό και στόχο.
Θέλει κίνητρα.
Θέλει έμπνευση και χάρτες να σκαλίζεις.
Θέλει “διεκδικώ”, θέλει “μπορώ” και “κάνω”.
Κυρίως “κάνω”
Θέλει “συνεχίζω”
Θέλει “σηκώνομαι”
Θέλει “ξαναπροσπαθώ”
Κι όσο περνάει τόσο μας πάει πιο κει.
Μέσα στην εμπειρία, την γνώση, την ανάληψη ευθύνης.
Την ευθύνη που τόσο φοβόμαστε ή αναβάλλουμε να πάρουμε, μα μόλις την πάρουμε, αισθανόμαστε τόσο μα τόσο ικανοί..
Στην υγειά των λίγων των αδύναμων που μαθαίνουν την δύναμή τους των ευαίσθητων και των ευάλωτων που κατανοούν πόσο όμορφη είναι η διαφορετικότητα αντί να την κρίνουν.
Στην υγειά της αλήθειας που τείνει να εξαφανιστεί και γίνεται ολοένα και περισσότερο προστατευόμενο είδος.
Στην υγεία του πάθους, του βλέμματος, της φωνής και της άποψης.
Στην υγειά του “μπροστά” της πίστης, της αυτοπεποίθησης και της σωστής εκτίμησης των πραγμάτων.
Σε σένα που βρήκες το θάρρος να πεις μια συγγνώμη που την εννοούσες!
Σε σένα που βρήκες το σθένος να συγχωρήσεις!
Σε σένα που εμπιστεύτηκες ξανά και αποφάσισες να ζεις κι όχι πια να υπάρχεις.
