Γράφει η Μαρία Αρφαρά
Κάθε φορά που σε αντικρίζω αγάπη μου είναι σαν να σε βλέπω για πρώτη φορά.
Η καρδιά μου χτυπά τόσο δυνατά θαρρείς και θα βγει έξω απο το στήθος μου, το άγγιγμά σου παραλύει το κορμί μου ενώ παράλληλα μια γλυκιά παραζάλη με κυριεύει. Σε κοιτώ.. με κοιτάς και ο χρόνος σταματά. Το χαμόγελό σου πλημμυρίζει την ψυχή μου όμορφα συναισθήματα. Να ξέρεις ότι απο εσένα δεν θέλω να είσαι ούτε τέλειος, ούτε ιδανικός. Να είσαι απλά ο άνθρωπός μου θέλω.
Εκείνος που θα ακούει τις σιωπές μου και θα με αναζητά.
Εκείνος που μια αγκαλιά του είναι αρκετή για να απαλύνει κάθε πόνο μου και να καταλαγιάσει τους φόβους μου.
Εκείνος που ένα βλέμμα μου είναι αρκετό για να καταλάβει αμέσως το τι με απασχολεί και να κάνει το πρόβλημά μου δικό του.
Εκείνος που θα είναι πάντα λιμάνι και γαλήνη μου.
Εκείνος που μόνο ένα άγγιγμά του είναι αρκετό να με κάνει να ξεχνώ έννοιες και να ταξιδεύω σε χώρες μαγευτικές.
Εκείνος που δεν περιμένει να πάρει για να δώσει. Διότι ξέρει ότι η αγάπη δεν είναι επιχείρηση, δεν γνωρίζει απο τιμές και κόστος.
Εκείνος που πάντα προσπαθεί για τη σχέση μας και δεν επαναπαύεται σε μια βολεμένη καθημερινότητα.
Αυτό θέλω απο εσένα αγάπη μου. Να γίνεις ο άνθρωπός μου και εγώ ο δικός σου. Να βαδίσουμε μαζί στο μονοπάτι της ζωής που μας απομένει, δεμένοι και αγαπημένοι.. για πάντα μαζί!
