Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη.
Τώρα άγνωστοι! Άλλοτε γνωστοί! Τώρα ξένοι! Άλλοτε φίλοι! Τώρα πια παλιόφιλοι! Παλιοί φίλοι!
Παλιογνωστοί, θα μου πεις.. Ξένοι! Πόσο θλιβερό! Πόσο αληθινό! Η καθημερινότητα μαέστρος! Η ζωή σκηνοθέτης! Και τα φέρνει έτσι!
Έτσι ώστε οι έρωτες, οι φιλίες, οι ανθρώπινες σχέσεις να αλλάζουν μορφή. Να μεταλλάσσονται! Και οι πιο ξένοι τώρα να είναι οι άλλοτε γνωστοί κι αγαπημένοι!
Δεν το χωράει το μυαλό!
Άνθρωποι που αγαπήθηκαν, που ξόδεψαν χρόνο μαζί, που γέλασαν, που έζησαν και μοιράστηκαν πράγματα, μετά να γίνονται άγνωστοι. Και ούτε μια κουβέντα. Ούτε μια.
Για ποια φιλία μου μιλάς; Για ποιους έρωτες; Για ποιες αληθινές ανθρώπινες σχέσεις; Από τη μια στιγμή στην άλλη γίνονται καπνός! Αέρας! Τίποτα!
Πώς γίνεται να χάνεσαι μέσα στον χρόνο και στο πλήθος με ανθρώπους που αγάπησες κι αγαπήθηκες; Τι είναι αυτό που έχει τη δύναμη τη μαγική να εξαφανίζει συναισθήματα; Να διαγράφει λόγια ειλικρινούς φιλίας, παθιασμένου έρωτα και ώρες πολλές κατάθεσης ψυχής; Γιατί δεν μπορούν οι άνθρωποι να βρουν τον τρόπο και να τα βάλουν με τις “δυνάμεις” αυτές; Να αποκαταστήσουν τις σχέσεις ή έστω να προβληματιστούν γι’ αυτό;
Όχι άλλη σιωπή. Φτάνει. Όχι άλλη. Όχι άλλη στροφή του κεφαλιού αλλού.. Και ξαναρωτώ. Γιατί να σβήνουν τόσο άδοξα οι σχέσεις και να ξεθωριάζουν τα ωραία συναισθήματα; Γιατί τα φέρνει έτσι η ζωή; Θλιβερό! Γίναμε άγνωστοι. Εμείς οι άλλοτε γνωστοί..
