Γράφει η Τάνια Αναγνώστου.
Είσαι φωτιά. Είμαι αέρας. Δύο στοιχεία της φύσης τόσο διαφορετικά,τόσο μοναδικά μέσα στη διαφορετικότητά τους.
Καις. Φοβάμαι. Δεν τολμώ να σε αγγίξω για να μη με πονέσεις και μου αφήσεις σημάδια. Θέλω όμως τόσο πολύ να σε γευτώ!
Παίζεις τα παιχνίδια σου, έχεις τακτική, ξέρεις πως να χειριστείς την κατάσταση. Εγώ κάθομαι απλά και σε παρακολουθώ και προσπαθώ μάταια να αναλύσω τις κινήσεις σου. Κανείς δεν πρόκειται να μπει μέσα στο μυαλό σου. Σου αρέσει να κυριαρχείς. Ένα ελαφρύ μειδίαμα σχηματίζεται στο πρόσωπό σου, βλέποντας τις στάχτες και τα αποκαΐδια που αφήνεις στο πέρασμά σου.
Διψάω. Θέλω να παίξω το παιχνίδι σου για να ζήσω. Σαν αέρας είμαι, παρορμητικός, απαιτητικός, που σηκώνει τα πάντα στο πέρασμά του. Σε πλησιάζω και γίνεσαι πυρκαγιά. Μεταμορφώνεσαι. Σε φουντώνω και σε εξιτάρω. Δεν είσαι μια απλή φωτιά. Χορεύουμε ένα σκοπό του οποίου το ρυθμό καθορίζω εγώ και εσύ καθοδηγείς δείχνοντας μου τα βήματα που δε γνωρίζει κανένας άλλος.
Και όλα αυτά γιατί δεν υπάρχουν κανόνες. Μας πλησίασαν και τους αρνηθήκαμε κατηγορηματικά. Προτιμήσαμε το πάθος, τις στιγμές. Προκαλέσαμε τον έρωτα, ο οποίος θα μας οδηγήσει ή στην κόλαση ή στον παράδεισο. Και όλα αυτά γιατί στον έρωτα δεν υπάρχουν ενδιάμεσες καταστάσεις.
Ακούγεται απόλυτο, σχεδόν τρομακτικό. Υπάρχει κόλαση ή παράδεισος στον έρωτα;
Όλα τα φτιάχνουμε εμείς. Εμείς κάνουμε την ηρεμία μας παράδεισο, εμείς κάνουμε τη φωτιά πυρκαγιά. Στο δικό μου το μυαλό όμως αυτά τα δύο δεν μπορούν να περπατάνε μαζί. Όπως δεν μπορεί ποτέ το καλοκαίρι να πορευτεί με το χειμώνα. Όπως δεν μπορώ να φανταστώ εμάς έτσι.
Μου είναι σχεδόν αδύνατον.
Θέλω να σε εξιτάρω,να σε ταράζω και να σε βγάζω από το λήθαργό σου. Είμαι εδώ για να σου θυμίζω που μπορείς να φτάσεις. Αν με ρωτήσει λοιπόν κανείς , θα τους απαντήσω, πως προτιμώ την κόλαση μαζί σου, παρά τον παράδεισο, μακριά σου.
