Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Ότι αγαπάω, είναι δίκο σου.
Ότι αγάπησα ποτέ, είναι δικό σου.
Ακόμα κι εμένα, μέσα από εσένα κατάφερα να με αγαπήσω.
Κι όσες φορές κι αν ζήσω, κι όσες φορές κι αν πεθάνω, κι όσες κι αν αναστηθώ, πάλι δικό σου θα είναι το “σ’αγαπώ” μου.
Παράξενο πράγμα ο έρωτας μωρό μου.
Παράξενο, εγωιστικό συναίσθημα που σου κόβει την ανάσα.
Δεν έρχεται τις νύχτες, μην γελιέσαι.
Υπάρχει κάθε δευτερόλεπτο μέσα σου.
Υπάρχει σε κάθε ανοιγόκλεισμα των ματιών σου.
Υπάρχει τις στιγμές που γύρω σου διαλύονται όλα και γίνεται η δύναμή σου για να σηκωθείς.
Υπάρχει τις στιγμές που δεν βρίσκεις λόγο να χαμογελάσεις και γίνεται το χαμόγελό σου.
Ότι αγαπάω, είναι δικό σου.
Κι ότι αγάπησα, είσαι εσύ.
Γιατί δεν σε ανέβασα ποτέ στο βάθρο μου.
Γιατί δεν σου χαρίστηκα ποτέ.
Γιατί δεν ξέπεσες ποτέ στα μάτια μου.
Γιατί κάθε μέρα που ξημερώνει, είσαι εκείνος που θαυμάζω, σέβομαι, εκτιμώ κι ερωτεύομαι.. ακόμα κι αν αυτό είναι η απουσία σου.
Γιατί κανείς δεν μπορεί να συγκριθεί μαζί σου..
