Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Μ’ αρέσει η νύχτα . Μ’ αρέσει πολύ.
Έχει δυνατούς ανθρώπους
Άδειους δρόμους αλλά γεμάτους χαμόγελα.
Όμορφα χρώματα. Πατημασιές που χορεύουν στους δρόμους και όχι από αυτές τις μουντές όλο καπνό και γκρίζο.
Είναι και το φεγγάρι βλέπεις που τα κάνει όλα να μοιάζουν διαφορετικά.
Ακόμα και η γεύση του τσιγάρου είναι διαφορετική τη νύχτα.
Η γεύση του φιλιού του έχει μια γεύση σαν από παλιά ελληνική ρομαντική ταινία. Από εκείνη την εποχή που όλα ήταν αλλιώς. Από το ωραίο το αλλιώς όμως. Ξέρεις!
Μ’ αρέσει η νύχτα γιατί οι άνθρωποι απελευθερώνονται. Ξεχνάνε τις σκοτούρες τους, για λίγο, και γίνονται πάλι όμορφοι. Βγάζουν την στριμμένη φάτσα και ξάφνου αποκτούν την άλλη με το τεράστιο χαμόγελο μέχρι τα μάτια τους.
Μ’ αρέσει η νύχτα γιατί είναι γεμάτη αγκαλιές. Τις δικές του αγκαλιές. Γεμάτη φιλιά. Τα δικά του φιλιά. Γεμάτη πάθος, γεμάτη σ’ αγαπώ, γεμάτη…
Οι φίλοι είναι όλοι μαζεμένοι γεμάτοι από καινούργια νέα και αστεία σε σημείο κοπής της αναπνοής!
Μ’ αρέσει η νύχτα γιατί τα μάτια της είναι αληθινά γεμάτα πάθος, ζωή, ετοιμότητα σε εκείνο που λέγεται νύχτα.
Είναι γλυκιά γεμάτη αμέτρητους πειρασμούς. Πειρασμούς που όταν έρθουν ζεσταίνουν μέχρι τα δάχτυλά σου.
Πιο πολύ μ’ αρέσει γιατί μου θυμίζει εσένα. Τα μάτια σου πετάνε σπίθες έρωτα που γλυκά ακουμπούν τα δικά μου και εκεί η νύχτα παίρνει φως, παίρνει μορφή. Τη μορφή σου!
Η νύχτα έχει όνομα! Ένα μόνο για όλους μας. Την λένε έρωτα, πάθος, χορό, μουσική, αλήθειες, ζωή.
Η νύχτα δεν ξέρει να κρύβεται αν και σκοτεινά όμορφη, υπέροχη με το μαύρο όλο φως πέπλο της. Σε μαγεύει δίχως να το καταλάβεις.
Η νύχτα είναι γυναίκα. Ποθητή ακόμα και από τον πιο άτρωτο. Δεν ζητάει παρά μόνο δίνει. Δίνει αγάπη από εκείνη την δυνατή. Δίνει εκείνον χωρίς ερωτήσεις και αφόρητα μπλα μπλα. Οι λέξεις μικραίνουν μα τα συναισθήματα μεγαλώνουν. Τι φταίει; Ποιος ξέρει και ποιον νοιάζει.
Φτάνει που είναι εκεί για να μας κάνει να νιώθουμε λίγο παραπάνω δίχως σκέψεις μα μόνο με αμέτρητες εκρήξεις μέσα στο μυαλό.
Φτάνει που είναι εκεί για να μου φέρνει εκείνον. Την αγαπώ που μου φέρνει εκείνον. Έτσι με ένα μπαμ σαν φωτοβολίδα στον ουρανό που σκάει και γεμίζει φως τα μάτια μας. Γεμίζει το χαμόγελό μας.
Γεμίζουν οι ξεχασμένες αγκαλιές μας από την μια, μοναδική ομορφότερη αγκαλιά! Εκείνες τις δικές μας αγκαλιές. Τις αγκαλιές της νύχτας που σαν και αυτές άλλες δεν έχει.
Η μια, μοναδική, μαγευτική, ερωτική νύχτα.
Η νύχτα μας!
“Η νύχτα είναι το άλλο μισό της ζωής και μάλιστα το καλύτερο μισό’’
Βόλφγκανγκ Γκαίτε, 1749-1832, Γερμανός ποιητής & φιλόσοφος.
