Γράφει ο Ηλίας Μαυρόπουλος
Πώς οι αναμνήσεις σκοτάδι γίνονται;
Ποιο μαγικό πέπλο είναι αυτό που τις σκεπάζει;
Υπάρχει ή είναι μύθος;
Ποια πραγματικότητα είναι αυτή που με μπερδεύει;
Ποιο παραμύθι διάβασα και πίστεψα ενώ θα έπρεπε να προσπεράσω;
Ποια μοίρα μάγισσα είναι αυτή; Θέλω να τις μιλήσω, θέλω να την παρακαλέσω να μην πονάω άλλο πια, να μην τρέμω όταν σε βλέπω, να μην δακρύζω στην καληνύχτα σου, στην παρουσία σου, να μην ματώνω άλλο τα δόντια από την πίεση, να μην ξανά ακούσω την καρδιά μου να δουλεύει έτσι όπως εκείνη την φορά που άκουσα θόρυβο και τρόμαξα αντικρίζοντας εκείνα τα μάτια που συνηθισμένα για όλους μα σε εμένα ανοίχτηκε ένας ολόκληρος καινούργιος κόσμος μαγικός, έτσι όπως ακριβώς σου τον περιέγραψα, γιατί σε εμένα οι νεράιδες;
Επειδή πιστεύω;
Δεν θέλω άλλο κουράστηκα! Κουράστηκε η ψυχή μου και θέλω να το καταλάβεις, δεν έχω άλλο απόθεμα ότι είχα το παρέδωσα σε εσένα και τώρα κουμάντο κάνεις εσύ, ξέρω κατέληξα δεδομένος, όμως όσο και να με κοροϊδεύεις ενώ εγώ το ήξερα δεν είμαι χαζός, απλά σε εμπιστεύτηκα και ακόμα σε εμπιστεύομαι και ο λόγος είναι επειδή σε αγάπησα και όταν αγαπάω παραδίνομαι είτε είναι για καλό είτε είναι για κακό δεν με ενδιαφέρει.
Είχα και έδωσα ακόμα και αν σε εσένα δεν ταίριαζε, όμως ψυχούλα μου ήρθε η ώρα να βάλεις ένα τέλος γιατί εγώ κουράγιο δεν έχω άλλο, όχι γιατί δεν πρέπει αλλά γιατί δεν θέλω!
Γιατί βλέπεις εγώ ακόμα πιστεύω σε παραμύθια και νεράιδες και δεν σταμάτησα στιγμή να πιστεύω σε θαύματα!
