Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Εκείνο τον κινηματογραφικό έρωτα μου θύμισες σαν σε πρωτοείδα.
Με κοίταξες αποσβολωμένος, το βλέμμα σου έμεινε πάνω μου για μια αιωνιότητα, σαν να μην ήθελες να πάρεις τα μάτια σου γιατί θα εξαφανιστώ και έτσι με κρατούσες εκεί, εκεί μέχρι να έρθεις να μου μιλήσεις και να βγάλεις από τα χείλη σου τις πιο μουσικές λέξεις για να με φέρεις κοντά σου. Ήταν απίστευτο, πρωτόγνωρο, τόσο χρωματιστό και καλοκαιρινό σαν και εσένα. Μύριζες θάλασσα και έκαιγες σαν τον ήλιο το κατακαλόκαιρο.
Η ανάσα σου γρήγορη και κοφτή σαν αθλητής που έφτασε στο σημείο του νικητή, έτσι έμοιαζες, νικητής και δεν θα έχανες την μάχη ετούτη, τη μάχη του έρωτα που μόλις κατέκτησες σαν από ταινία σου λέω, σαν εκείνα τα πάντα καλά καμωμένα σενάρια που ο πρωταγωνιστής κατακτά την πρωταγωνίστρια και όλα βαίνουν όπως τα ονειρεύονται.
Πάθος, έρωτας, αγγίγματα που βγάζουν φωτιές και φιλιά που αγγίζουν τα πιο βαθιά σου κομματιασμένα αισθήματα.
Φωτιά και έπειτα έκρηξη δεν μπορείς να το χαρακτηρίσεις αλλιώς.
Σαν έρωτας από ταινία!
Σαν έρωτας.
Ψέματα, όλα ένα καλογραμμένο ψέμα από σενάριο του κινηματογράφου.
Σαν ψέμα που θέλεις πιο πολύ από οτιδήποτε.
Ψέμα μωρό μου, ψέματα!
