Γράφει η Πράξια Αρέστη
Εσύ από πού θα τρέξεις να κρυφτείς αυτό τον χρόνο;
Από τον εαυτό σου;
Από έναν ανεκπλήρωτο έρωτα;
Από μία τοξική δουλειά;
Από φίλους που δε σε γεμίζουν;
Και συγγενείς που σε εκνευρίζουν;
Εσύ από που θα τρέξεις μακριά αυτό τον χρόνο και που κοντά θες να φτάσεις;
Αυτό τον χρόνο θα μάθεις επιτέλους να φεύγεις;
Για να φτάσεις πιο κοντά σε αυτά που θέλεις, που ονειρεύεσαι, για να γίνεις ο άνθρωπος που θα ήθελες να κοιτάς στον καθρέφτη και να αγαπάς μέσα και έξω.
Εσύ αυτό τον χρόνο θα τρέξεις μακριά από το κλουβί του μυαλού σου, της κοινωνίας, των στερεοτύπων και των φόβων σου;
Θα δεις αυτή που υπάρχει στην άλλη μεριά της όχθης, πίσω από τα ψηλά έρημα βουνά που έστησαν γύρω σου, όταν σε έμαθαν ότι ο έρωτας δεν υπάρχει, ότι πρέπει να συμβιβάζεσαι, ότι πρέπει να είσαι τέλειος για να είσαι αποδεκτός, ότι δεν είναι προτεραιότητά σου να ζεις αλλά να δουλεύεις και να επιβιώνεις;
Εσύ θα τρέξεις μακριά από τα ίδια που εδώ και καιρό έχεις βαρεθεί ή θα αλλάξει απλά ακόμη μια μέρα κι θα παραμείνεις ακριβώς ο ίδιος, να κάνεις τα ίδια πράγματα που μισείς και να βάζεις όσα θέλεις στην αναμονή;
Ακόμη ένας χρόνος σημαίνει ακόμη ένας λιγότερος χρόνος ζωής.
Κάν’το να αξίζει. Κάν’το να μετρά που το γιορτάζεις.
Αυτό τον χρόνο τόλμησε να κάνεις ό,τι δεν έκανες τους προηγούμενους.
Το να είσαι ελεύθερος στοιχίζει, όμως, αξίζει.
