Γράφει ο Τάσος Ζαννής
Στο σκοτάδι σε νιώθω δίπλα μου.
Νιώθω το σιγανό σου ψίθυρο.
Στο λαιμό μου.
Και το κεφάλι σου στον ώμο μου.
(Υπόκωφη αγάπη)
Είμαστε εμείς μόνο.
Εσύ κι εγώ.
Και όλοι σαν εμένα και εσένα.
Και όσοι είμαστε τυχεροί
έχουμε έναν ώμο να γείρουμε
και ένα αυτί να μας ακούσει
και δυο μάτια για ν’ αντικρύσουν
το ωμό σύμπαν πάνω απ’ τις μοίρες μας.
Χαϊδεύω τα μαλλιά σου και σου σιγοτραγουδώ κουρασμένα
πριν πέσει το σκοτάδι πάνω
στο σκοτάδι μας.
Τα αστέρια έσβησαν.
Μπορούμε πια να δούμε τα άστρα που μάς κρύβονταν τόσο καιρό.
Δεν ξέρουμε τι γίνεται και δεν έχει σημασία.
Ας απολαύσουμε την ησυχία.
