Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Και ξαφνικά φασαρία.
Όχι ενοχλητική, τιτίβισμα, γέλια, καλημέρες, αστειάκια και χρώμα!
Έχει χρώμα η φωνή αλλά έχουν χρώμα κι εκείνες.
Είναι πέντε κι είναι κορίτσια!
Όχι, δεν βρίσκονται στην πρώτη νιότη, βρίσκονται στην υπέροχη ώριμη νιότη.
Φοράνε χρώματα που ταιριάζουν με τις φωνές τους!
Κίτρινο, μωβ, πράσινο, λευκό..
Έχουν κόψει γιασεμιά από το δρόμο και λένε καλημέρα μπαίνοντας και σε εμένα, την άγνωστη που πίνω τον τελευταίο καφέ των διακοπών στο νησί.
Μιλούν για τα πάντα, αστειεύονται, είναι γεμάτες ζωή.
Όχι, δεν είναι γεμάτες ζωή, είναι η ίδια η ζωή!
Γελούν με το παραμικρό και χαμογελώ για χάρη τους. Η φωνή τους έδιωξε τη μελαγχολία της μέρας σε μια στιγμή.
Όμορφα πρόσωπα! Περιποιημένα, χωρίς φίλτρα. Σημαδεμένα χωρίς ασχήμια. Όμορφες ρυτίδες, χαραγμένες στο πρόσωπο να δείχνουν πως η ζωή πέρασε, χάραξε, διαμόρφωσε.
Τις κρυφακούω διακριτικά.. Μιλάνε για όλα, μέσα από μια ζωή που άξιζε να τη ζήσεις για να φτάσεις στο σήμερα.
Δεν αντέχω και τους πιάνω την κουβέντα. Δεν θέλει και πολύ, μια λέξη κι αρκεί για να σε κάνουν ένα με την παρέα τους.
Χθες είχαν βάλει μουσική στο δωμάτιο και η κυρία Ευτυχία, ήταν η DJ.
Kαι στην Αθήνα όταν βγαίνουν, είναι φασαριόζες και χορεύουν.
“Ξέρεις είμαστε χρόνια παρέα και λείπουν κι άλλες 5” μου λένε και ανανεώνουμε το ραντεβού μας για την Αθήνα.
Όχι, δεν χωριζόμαστε χωρίς αγκαλιές. Κανονικές αγκαλιές, από εκείνες που κάνουν οι άνθρωποι που χάρηκαν έστω και για αυτή τη μισή ώρα της γνωριμίας.
Σε ένα πρωινό του Σεπτέμβρη, γεμάτο γέλιο, χωρίς ίχνος μελαγχολίας. Χωρίς ίχνος μιζέριας.
Ναι, τελικά αυτό είναι το μόνο που δεν έχουν πάνω τους! Μιζέρια.
Δεν τους περισσεύουν ούτε τα λεφτά ούτε οι ανέσεις. Έχουν επιλέξει όμως τη ζωή. Έγιναν οι ίδιες ζωή!
Σε ένα πρωινό του Σεπτέμβρη που πέντε χρωματιστές φωνές μου θύμισαν γιατί αξίζει η ζωή.
Να είστε καλά υπέροχες, χρωματιστές κυρίες..
ΥΓ. Έχω διαγράψει χρόνια τώρα από τις διαδρομές μου τη Νέα Ιωνία, αλλά για χάρη σας, θα το ξανακάνω προορισμό..
