Γράφει η Κική Γ.
Αλλοίμονο σε όποιον κάνει μεγάλες δηλώσεις. Από μόνος του συνήθως τις αναιρεί και καίγεται. Πολλοί μεγάλοι έρωτες γεννήθηκαν, ενώ ο ένας από τους δύο απαξιούσε. Καμία έλξη και εντύπωση στην αρχή. Είναι όμως κάποια πράγματα που δεν τα ορίζουμε εμείς.
Είναι αυτό το αόρατο σύμπαν που συνωμοτεί πολλές φορές εναντίον μας. Εκείνη η απάθεια και η αγενής ενίοτε συμπεριφορά, μετατρέπεται και μεταλλάσσεται σ’έναν μεγάλο έρωτα. Κατατροπώνοντας έναν απαράδεκτο εγωισμό, ζυγίζοντας πιο σωστά τον άνθρωπο που έχουμε απέναντι μας και μας πολιορκεί, αφήνουμε τον φτερωτό Θεό να κάνει τη δουλειά του και σιγά σιγά ο έρωτας κάνει την καρδιά μας να φτερουγίζει και να φουσκώνει.
Αρχίζουν τα σκιρτήματα, το πάθος φουντώνει και η λογική σταματά να λειτουργεί. Τα μάτια της καρδιάς βλέπουν έναν άλλο ιδανικό κόσμο, παραδεισένιο ευωδιαστό και με διάχυτο το πορφυρό χρώμα του. Τα χείλη τρέμουν στο άγγιγμα του φιλιού και το κορμί σπαρταρά.
Τα μάτια εστιάζουν μόνο σε μια μορφή τέλεια, πλασμένη και αγγελική. Αυτό είναι ο έρωτας. Ποτέ μην λες ποτέ. Ανέλπιστα, χτυπά ανελέητα και εσύ απλά απορείς και παραδίδεσαι. Μα είναι δυνατόν; Εγώ μ’ αυτόν;
