Γράφει η Αρετή Καμπίτση
Έλα κοριτσάκι να σου πω ένα παραμύθι για μια αγάπη. Το ξέρω ότι σου αρέσουν τα παραμύθια της αγάπης, κάθεσαι σταυροπόδι κοριτσάκι μπροστά στη φωτιά που ζεσταίνει τους χειμώνες σου και στην ακρογιαλιά που δροσίζει τα καλοκαίρια σου.
Πόσες Χιονάτες και Σταχτοπούτες φώλιασαν στην τρυφερή καρδιά σου και πόσοι πρίγκιπες χαϊδέψαν τα μικρά σου χέρια. Κι άκουγες τόσο όμορφα λόγια κοριτσάκι για αγάπη που αντέχει στον χρόνο για θυσίες κι έρωτες που σε σπρώχνουν στην τρικυμία της ψυχής, γιατί αυτό είναι αγάπη ή έτσι σου έμαθαν τα παραμύθια, ε κοριτσάκι;
Και τις κακές βασίλισσες που τις νικούσε η αγάπη. Μα είδες κοριτσάκι που κάπου παραμονεύει πάντα ένας βάτραχος, που δεν γίνεται ποτέ πρίγκιπας που η αγάπη δεν ημερεύει το άδικο.
Δεν πειράζει κοριτσάκι που άκουγες τα παραμύθια, άλλωστε εσύ δεν μπορούσες να τα πιστέψεις έτσι δεν είναι; Είχες ματάκια ορθάνοιχτα κι αυτάκια που άκουγαν πέρα από τα λόγια. Ψίθυρους που μετέφραζαν τα λόγια τα σπουδαία σε σύρσιμο φιδιού κι έτρεμες κοριτσάκι από το μαχαίρι που κρυβόταν πίσω από τα όμορφα λουλούδια.
Ήξερες κοριτσάκι, πάντα.
Ήξερες μα ήθελες να μάθεις κι άλλα κι ας πληγωνόσουν. Κι ας είναι κοριτσάκι βουβά τα δάκρυα που έχυσες, όχι για τους βατράχους μήτε για τους πρίγκιπες, αλλά που δεν μπόρεσες μικρή μου να γιατρέψεις το κακό με την καρδούλα σου που είναι γεμάτη αγάπη.
Και τώρα ξέρεις κοριτσάκι πως είναι δύσκολο σ αυτόν τον κόσμο να χαρίσεις αγάπη κι έμαθες να την χαρίζεις όλη σε σένα κι αν βγει στον δρόμο σου μια ολάνοιχτη καρδιά έσταξε της χρυσόσκονη παραμυθιού, αλλά πρόσεχε κοριτσάκι, την πιο λαμπερή να την κρατάς για σένα.
Σε θαυμάζω κοριτσάκι, να το θυμάσαι αυτό τις στιγμές που η μοναξιά σου βαραίνει το στήθος. Σε θαυμάζω γιατί δεν έσκυψες το κεφάλι, δεν γονάτισες μπροστά σε τίποτα και σε κανέναν, ίσως λιγάκι μπρος στη ζωή κι από τη στάση αυτή σηκώθηκες μόνο και μόνο για να πάρεις φόρα να πετάξεις ψηλά αφήνοντάς τα όλα κάτω και πιο κάτω, τόσο που μοιάζουν πια μηδαμινά. Κι αυτός ο θαυμασμός μου με φοβίζει κι όλας, γιατί αντέστρεψες τον κόσμο όλο κι εμένα μαζί. Τώρα το ξέρω μικρή μου πως για να φτάσεις στο φως πρέπει να γευτείς το σκοτάδι.
Τα φτερά δεν χαρίζονται, κερδίζονται από κείνους που δεν φοβούνται τη ζωή και ξέρουν πως μοιάζει σαν μια παρτίδα σκάκι κι εσύ αξίζεις το ρουά ματ.
