Γράφει η Ντέμη Καργατζή
Χρόνια τώρα σου έχει ριζωθεί στο μυαλό η εντύπωση, πως είσαι εκπληκτικά μοναδικός. Πορεύεσαι στη ζωή σου με μια αξιοπρέπεια δυνατή και περήφανη κι ένα «εγώ» σαν παραφουσκωμένο μπαλόνι, που τριγυρνά χωρίς καμιά σταθερότητα, πότε εδώ και πότε εκεί. Έχεις τόσο πολύ γαντζωθεί στον τέλειο εαυτό σου, που το μπαλόνι θα σκάσει. Κουτουλάς σε ανθρώπους, τους απορρίπτεις και φεύγεις.
«Αγάπα με γι’ αυτό που είμαι», φωνάζεις αυταρχικά σε όποιον συναντάς στο δρόμο σου, θεωρώντας τα ελαττώματά σου μηδαμινά.
Είσαι, φυσικά, άξιος ν’ αγαπηθείς, φίλε μου, όμως καθόλου μηδαμινά δεν είναι τα ελαττώματά σου. Είναι όλα εδώ κι εσύ αισθάνεσαι πως δε σε θέλουν και δε σ’ αγαπούν. Πως θέλουν να σ’ αλλάξουν. Βιαστικά και τσαπατσούλικα απαιτείς να θεωρήσουν τα ψεγάδια σου δεδομένα κι επιζητάς την αποδοχή.
Ξέρεις τι μου θυμίζεις; Ένα επτάχρονο μικρό παιδί, που όταν χάνει στο εκάστοτε παιχνίδι, όπως όπως τα κουκουλώνει, απελπίζεται και θυμώνει, αρκεί να μην παραδεχτεί την ήττα του. Κι όταν κερδίζει απ’ την άλλη, το βροντοφωνάζει δίχως ν’ αφήνει κανένα περιθώριο αμφισβήτησης της νίκης του. Ναι, αυτό μου θυμίζεις.
Όχι, καρδούλα μου, όχι. Δεν γίνεται να σ’ αποδέχονται εσένα όπως είσαι κι εσύ επιδεικτικά να τους απορρίπτεις για κάθε τους ατέλεια. Μην ψάχνεις ανθρώπους χωρίς ανασφάλειες σ’ αυτό το περίεργο τρυπάκι, που λέγεται αγάπη. Ούτε εσύ ούτε κανείς δεν τα έχει όλα λυμένα στη ζωή του. Και σου έχω νέα. Τα ελαττώματα δεν είναι ούτε αυτονόητα, ούτε δεδομένα. Δουλεύονται, μετριάζονται, παλεύονται. Δεν τα παρατάμε τα στραβά μας στην τύχη τους κι όταν κάποιος μας προσφέρει ένα χέρι βοηθείας, το αρπάζουμε. Μην εξοργίζεσαι, επειδή θέλουν να δουν τα προτερήματά σου να λάμπουν στην επιφάνεια χωρίς να τα καταπλακώνουν οι κακές σου πλευρές.
Σ’ αγαπούν και θέλουν να σε κάνουν καλύτερο άνθρωπο, όχι να σ’ αλλάξουν, όπως
εσύ πιστεύεις.
Σκέψου το κι ανάποδα. Κι εσύ, όταν παραπονιέσαι και γκρινιάζεις για όλα εκείνα που σ’ ενοχλούν, την αλλαγή αποζητάς κατά βάθος και κατά λάθος. Δεν θα μπορούσες να φύγεις; Δεν θα μπορούσες ν’ απορρίψεις αυτό τον άνθρωπο και να πας παρακάτω; Όμως κάτι έχει εκεί και μένεις. Όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε λοιπόν. Αυτά που εγώ φοβάμαι, τα φοβάσαι κι εσύ και κάθε άλλος.
Ας βεβαιωθούμε πως όταν βγάζουμε ανθρώπους από τη ζωή μας, το κάνουμε για τους σωστούς λόγους. Ας συνειδητοποιήσουμε, πως λάθος ψάχναμε τόσο καιρό εκείνον με τα λιγότερα στραβά, γιατί αυτά πρέπει να κοιτάμε πρώτα. Ας αφήσουμε στην άκρη εκείνο το κλισέ, που μας λέει να βρούμε την αγκαλιά που θα κουμπώσουμε μέσα της. Ίσως κι αυτό να πρέπει ν’ αλλάξει μαζί με μας. Ίσως από δω και στο εξής να πρέπει να λέει:
«Βρες τον άνθρωπο εκείνον, που τα στραβά του θα κουμπώσουν τέλεια με τα δικά σου.» Ίσως…
