Γράφει η Έφη Νερούτσου.
“Μην βιαστείς να κρεμάσεις στον εαυτό σου την ταμπέλα της περίεργης”
Είμαι περίεργη, το ξέρω. Δεν ήμουν πάντα αλλά όσο περνούν τα χρόνια έχω αρχίσει και χρειάζομαι μια ειδική μεταχείριση.
Πιο παλιά έλεγα πως είμαι λίγο ιδιαίτερη, τώρα χαρακτηρίζω τον εαυτό μου περίεργη. Ανέκαθεν δεν μου άρεσαν οι αγκαλιές, δεν ήμουν ρομαντική, δεν σκεφτόμουν σαν τα άλλα κοριτσάκια “Αχ εμένα έτσι θα είναι ο γάμος μου”. Μπλιαξ, εγώ τα άκουγα αυτά και σκεφτόμουν από μέσα μου “Τι θα βάλω το Σάββατο”.
Έχω εισπράξει πολλή αγάπη από τους ανθρώπους που ήμουν μαζί. Στην αρχή όταν με αγκάλιαζαν δεν έλεγα τίποτα, στην συνέχεια πνιγόμουν και όπως ήταν φυσικό και επόμενο είχα μόνο μία επιλογή. Να τους μιλήσω για ένα από τα μυστικά μου.
-Εε, βασικά δεν μου αρέσουν οι αγκαλιές .
-Τι εννοείς;
-Πνίγομαι
-Τι εννοείς;
-Δεν θέλω να με αγκαλιάζουν, θυμάμαι να λέω συχνά.
Στην αρχή με κοίταζαν περίεργα και δεν καταλάβαιναν την λέξη “πνίγομαι”. Σε άλλους φαινόταν άσχημο και άλλοι προσπαθούσαν με πολύ κόπο να το καταλάβουν. Ωστόσο όλοι το δέχτηκαν όταν είδαν πως μπορώ να εκφράσω τα συναισθήματα μου και χωρίς να τους παίρνω αγκαλιές, χωρίς να κρατιόμαστε στον δρόμο χέρι-χέρι και χωρίς να πηγαίνουμε μαζί διακοπές.
“Διακοπές” για εμένα πάντα σήμαινε κολλητές, ποτά, συζητήσεις χωρίς λόγο και αιτία. Τα τελευταία χρόνια πάω διακοπές μόνο με την κοντή. Δεν το κανονίζουμε, είναι πλέον δεδομένο. Θέλουμε τα ίδια πράγματα, έχουμε σχεδόν τον ίδιο τρόπο σκέψης και δεν μας φαίνεται περίεργο αν είμαστε σε ένα υπέροχο νησί και εμείς θέλουμε απλά να κάτσουμε στο ξενοδοχείο και να δούμε σε επανάληψη ένα επεισόδιο 10Η ΕΝΤΟΛΗ και να πιούμε μπύρα. Το σχολιάζουμε, γελάμε και μετά το βλέπουμε. Όλα αυτά τα χρόνια λέμε ακριβώς τα ίδια πράγματα, λέμε ακριβώς τις ίδιες ιστορίες αλλά πάντα θα κάνουμε ένα καινούριο σχόλιο. Είμαστε οι ίδιες και ίσως αυτό να μας κρατά έτσι αγαπημένες.
Δεν το βρίσκω κακό ένα ζευγάρι να πηγαίνει ξεχωριστά διακοπές και δεν καταλαβαίνω και τον λόγο που φρικάρουν έτσι οι γυναίκες.
-Πω, δεν τον αφήνω να πάει μόνος του, θα με κερατώσει.
Σύνελθε. Φυσικά στις διακοπές είναι όλα πολύ πιο εύκολα να γίνουν αλλά αν πρόκειται να μην το μάθεις γιατί σε ενοχλεί;
Τα διαβάσατε όλα τα παραπάνω; Ωραία, τώρα ξεχάστε τα. Οι πνιχτικές αγκαλιές υπάρχουν, οι διακοπές ΜΟΝΟ με κολλητές υπάρχουν και το ότι δεν είμαι ρομαντική επίσης.
Ωστόσο, θα βρεθεί κάποια στιγμή στην ζωή σου κάποιος που θα σε κάνει να καταλάβεις γιατί δεν θα μπορούσες να είσαι με κανέναν άλλον… Θα έρθει αυτός ο κάποιος που και αγκαλιά θα σε πάρει και δεν θα πνιγείς, που θα θέλεις να είσαι όλη μέρα μαζί του, που θα θες να περάσεις 5 μέρες ολόκληρες κοντά του και που θα θες να πεις σε όλο τον κόσμο “Κοιτάξτε τον κρατάω από το χέρι”
Δεν υπάρχει το “έτσι είμαι εγώ” και να μην το λέτε. Κατάλαβα – αν και μου πήρε αρκετό καιρό – πως όλα μπορούν να αλλάξουν και πως μερικές φορές, για να μην πω σχεδόν πάντα, ούτε εμείς οι ίδιοι δεν γνωρίζουμε τον εαυτό μας και χρειάζεται να συστηθούμε ξανά.
Είναι εκεί έξω εκείνος που θα βγείτε να κλαμπάρετε μαζί, θα μεθύσετε και θα χορεύετε σαν τρελοί χωρίς να σας νοιάζει. Είναι εκεί έξω αυτός που θα μιλάτε όλη μέρα στα τηλέφωνα και δεν θα σε ενοχλεί. Είναι εκεί έξω αυτός που θα σε κρατήσει από το χέρι στον δρόμο, θα τον κοιτάξεις και θα τον σφίξεις με όλη σου την δύναμη.
Μην φρικάρεις λοιπόν όταν το νιώσεις γιατί αυτό φίλη μου σημαίνει μεγάλη καψούρα. Μην νιώσεις τύψεις για τους προηγούμενους. Για όλους έχεις νιώσει κάτι, δεν ήσουν τρελή, απλά αυτός που έχεις τώρα σου αγγίζει αυτό το κάτι που έβλεπες μέχρι τώρα στα άλλα ζευγάρια και σε έκανε να απορείς.
Όσο ζούμε μαθαίνουμε, σωστά; Άρα μην βιάζεσαι να βάλεις την ταμπέλα της περίεργης στον εαυτό σου. Απλά περίμενε αυτόν που θα σε κάνει να αφεθείς και να νιώσεις πως όταν είσαι full ερωτευμένη δεν πνίγεσαι με τίποτα. Δεν είναι κακό, είναι υπέροχο.
LoveLetters
