Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Αν ξεκινήσεις να παρακαλάς για τα αυτονόητα, για λίγη προσοχή ίσως ή για παραπάνω ενδιαφέρον, καλύτερα να την σταματήσεις αυτή τη σχέση όσο είναι νωρίς. Γιατί πολύ απλά δεν είναι σχέση αυτό. Ένας συμβιβασμός είναι. Μη συμβιβάζεσαι με το τίποτα ή τα μέτρια του καθενός, ούτε να δέχεσαι ό,τι σου λέει από φόβο μη τον χάσεις. Γιατί θα καταλήξεις να έχεις αυτόν, αλλά να μην έχεις ζωή. Γιατί δε θα σέβεται και δε θα ακολουθεί τα δικά σου θέλω και με τον τρόπο του θα σου επιβάλει μόνο τα δικά του.
Κανείς δεν ξεχνάει τον άλλον και δε τον παραμελεί κατά λάθος. Δε μπορεί κάποιος να δείξει ότι δε νιώθει, γι αυτό μην πιέζεις καταστάσεις και μη ζητιανεύεις τα ψίχουλά του. Κι αν πιεστεί και θέλει να φύγει και να σε χωρίσει, άφησέ τον να το κάνει. Τα παρακάλια δε θα σε ωφελήσουν. Με το ζόρι δε γίνεται τίποτα.
Αλλά ακόμα και να τον πείσεις να μείνει στη γωνία, σε περιμένει κι άλλη πρόκληση με το χωρισμό. Όσο και να παλεύεις και να σπρώχνεις μόνη σου να τσουλίσει “το μαζί”, αν δε το θέλουν και οι δύο και δεν είναι πρόθυμοι και οι δύο να προσπαθήσουν γι’ αυτό, δε θα τραβήξει για πολύ η ιστορία. Έτσι λοιπόν, αν βλέπεις ότι αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση, πάρτο απόφαση και τελείωσέ το μια ώρα αρχύτερα.
