Γράφει η Λία Ευαγγελίδου
Λένε πως η απογοήτευση ορίζει το φινάλε. Το θέμα είναι για ποια απογοήτευση μιλάμε.
Απογοητεύτηκες από τον άνθρωπο που πίστεψες και αγάπησες όσο τίποτα στον κόσμο ή απογοητεύτηκες από τον ίδιο σου τον εαυτό, που γελάστηκες;
Γιατί αν σε απογοητεύει ένας άνθρωπος κάποια στιγμή, λες, δεν βαριέσαι, τόσος ήταν, κάποιοι είναι για μέχρι εκεί, τα παραπάνω είναι για τους παραπάνω. Όταν όμως απογοητεύσαι από τον ίδιο σου τον εαυτό, είναι μεγάλο καρφί στην καρδιά, ρε φίλε. Γιατί τους χειρότερους καβγάδες τους κάνεις με την πάρτη σου τελικά. Τον εαυτό σου δύσκολα τον συγχωρείς.
Και τι να του πεις στο φινάλε; Συγγνώμη, εαυτέ μου, που σε έβαλα σε δεύτερη μοίρα; Που ούτε καν δεύτερη τον είχες, αλλά πάμε παρακάτω. Τι να του πεις; Τι να συγχωρέσεις από σένα τον ίδιο, όταν σου μιλούσε, σου έδειχνε κι εσύ έκανες την πάπια; Χεσμένο πατόκορφα τον είχες και δε νοιάστηκες καθόλου για το μοναδικό αληθινό και άξιο κομμάτι της ζωής σου. Εσένα τον ίδιο.
Όταν σου έλεγε, πονάω ρε γαμώτο και του έλεγες σκάσε τώρα, θα ασχοληθώ μαζί σου πιο μετά. Και το μετά έγινε ποτέ. Και τώρα που έφτασε η στιγμή να τον σώσεις και του ζητάς συγνώμη, δεν σε συγχωρεί αυτός. Ο ίδιος σου ο εαυτός σου γυρίζει την πλάτη στο συγνώμη που του λες. Και τσακώνεσαι μαζί του, γιατί προσπαθείς να βρεις ένα ελαφρυντικό για το ξεπούλημα που του έκανες. Γιατί να σε συγχωρέσει, λοιπόν, όταν εσύ ο ίδιος τον πούλησες τόσο φθηνά, περιμένοντας να τον εκτιμήσει παραπάνω ο άνθρωπος που είχες απέναντι σου; Έκπτωση στην έκπτωση, φίλε, και τον έδωσες τσάμπα. Οπότε σου λέει κι άλλος, τσάμπα πράμα πήρα, σιγά την αξία που θα έχει.
Εσύ ήξερες όμως ότι το έκανες γιατί επέλεξες τον καλύτερο πελάτη και ήθελες να τον κερδίσεις να ξαναέρθει στο μαγαζάκι της καρδιάς σου και του έδωσες ψυχή και σώμα. Και δώσε δώσε το μαγαζάκι άδειασε, φαλίρισε, γιατί τα έδωσες όλα τσάμπα. Και τώρα ζητάς συγνώμη. Ο εαυτός σου όμως ακόμα μια φορά είναι εκείνος που σε αγαπάει πιο πολύ από όλους, σε εκτιμάει και ξέρει την αξία σου. Για άλλη μια φορά σου επιστράφηκε τσαλακωμένος, χιλιοφορεμένος, γιατί τον έδωσες, να μην κρυώνουν άλλοι. Γιατί τον άφησες γυμνό κι εκτεθειμένο μέσα στο κρύο, που σε παράτησαν. Τον έδωσες κοψοχρονιά και οι άλλοι δεν τίμησαν το δώρο σου.
Κι όμως, εσύ είσαι αυτός που δεν τον σεβάστηκε. Αυτός είναι πάλι εκεί, έστω και σε άθλια κατάσταση και σε συγχωρεί. Πάρε τον, σιδέρωσέ τον, κανάκεψέ τον και φόρεσε τον στο δικό σου κορμί. Εκεί ανήκει, εκεί πρέπει να είναι, γιατί εσύ πρέπει να μην κρυώνεις. Γιατί δύσκολα τελικά βρίσκεται άνθρωπος που θα ζεστάνει εσένα.
