Γράφει η Αναστασία Κακαβά
Γράμμα σε εσένα…
Σε εσένα που ξέρει ή ακόμη δεν έχει γνωρίσει.
Σε εσένα που την κάνεις να χαμογελά.
Σε εσένα με την παιδική αφέλεια στα μάτια και την αγάπη στην καρδιά.
Σε εσένα που την στηρίζεις, την σέβεσαι και την θαυμάζεις.
Σε εσένα που της λείπεις αλλά είσαι πιο κοντά από τους υπόλοιπους.
Γράμμα από εκείνη…
Από εκείνη που σε ξέρει πιο καλά από όσο πιστεύεις ή φαντάζεσαι.
Από εκείνη που σε διαβάζει απλώς κοιτώντας σε στα μάτια θαρρείς πως φτάνει στην ψυχή.
Από εκείνη που ξέρεις ή ίσως και να μην έχεις γνωρίσει.
Από εκείνη που μόνο σε ονειρεύεται, ωστόσο ήδη είσαι δικός της.
Από εκείνη την ντροπαλή κι αμήχανη.
Γράμμα για όσα δεν έχετε πει…
Για όσα κρύβονται καλά στη σιωπή ή και στις λέξεις.
Για όσα υπονοούνται προσεχτικά μες στις ματιές.
Για όσα έχουν ειπωθεί χωρίς φωνή.
Για όσα θέλει, όσα θες κι όσα ο κόσμος επιβάλλει.
Για όσα είναι αληθινά αλλά και για τα ψεύτικα.
Γράμμα γιατί ο χρόνος σας τελειώνει…
Γιατί η ζωή προχωρά και φθείρει.
Γιατί κουράστηκε.
Γιατί κουράστηκες.
Γιατί δεν το ξέρετε.
Γιατί στο τέλος μένουν μόνο τα «γιατί».
Γράμμα που κλείνει με ένα δάκρυ…
Κλείνει με μια υπόσχεση ανοιχτή.
Κλείνει γιατί πνίγει σαν κόμπος στο λαιμό.
Κλείνει απότομα, κοφτά, διστακτικά.
Κλείνει για να αφήσει όσα πρέπει να φανερωθούν.
Κλείνει, μα μένει ατελές, σαν την αγάπη σας.
Γράμμα που δεν έφτασε ποτέ…
Δεν έφτασε σε εσένα γιατί ο δρόμος ήταν μακρύς.
Δεν έφτασε σε εκείνη γιατί το θάρρος ήταν λίγο.
Δεν έφτασε τη στιγμή που ήταν η πιο σωστή.
Δεν έφτασε πριν να είναι αργά.
Δεν έφτασε, μα γιατί;
Γράμμα που πρέπει να ξαναγραφτεί…
Με ίδιο αποστολέα και παραλήπτη.
Με άλλη πρόθεση και λόγια αληθινά.
Με ανυπομονησία και λαχτάρα.
Με όσα ποτέ δεν βρήκαν το δρόμο τους.
Με στόχο να σταλεί αυτή τη φορά.
Γράμμα που πρέπει να γράψεις ξανά…
Γι’ αυτό πάρε μολύβι και χαρτί.
Δεν θα σε περιμένει για πολύ!
