Γράφει η Έλλη Αυξεντίου
Και μια φράση: «δική σου, μωρό μου…»
Να χάνεσαι στα μάτια του, σ´ αυτό το βλέμα που χάθηκες για πρώτη φορά, όταν σε κοίταξα για πρώτη φορά θυμάμαι, ψιθύρισα στον εαυτό μου, τώρα «μπλέξαμε»…
Σου είπα τη μισή μου ιστορία, χωρίς να του πω λέξη.
Αφέθηκα, χωρίς καν να με αγγίξεις.
Βρήκα την άνοιξη, στο καταχείμωνο, αφού συνάντησα τον ήλιο… το δικό μου ήλιο!
Κανείς, ποτέ δεν μπορούσε να καταλάβει, τί ήθελα να πω τόσα χρόνια, κι εσύ τα κατάλαβες όλα μέσα σε ένα λεπτό…
‘Ισως να μην υπάρχει ιδανικό, ίσως να μην υπάρχει παράδεισος, μα ο καθένας από μας, συναντάει το δικό του ιδανικό, το δικό του παράδεισο.
Αυτόν που αποδέχεται και ερωτεύεται γι αυτό που είναι, αυτόν που δε θέλει να αλλάξει τίποτα σ´ αυτόν, αυτόν που διατίθεσαι να γνωρίσεις τα σκοτάδια της ψυχής του, και να ρίξεις το δικό σου φως, ώστε να επουλώσεις την κάθε του πληγή.
Δε σ’ αγκαλιάζουν όλες οι ψυχές, μ’ αυτή που είναι να σ’ αγκαλιάσει, την αναγνωρίσεις από πριν…
Γεννιέσαι και προετοιμάζεσαι γι αυτήν κι όταν την γνωρίσεις, δένεσαι μ´ αυτήν.
Σε καθορίζει, την κουβαλάς μέσα σου και κάθε φορά που την πληγώνεις, είναι σα να πληγώνεις εκατό φορές τον ίδιο σου τον εαυτό…
Ίσως για άλλη μια φορά, να είμαι δυσνόητη και όχι κατανοητή!
Αυτοί που ερωτεύτηκαν ίσως να με καταλαβαίνουν!
Αυτοί έσπασαν τους κανόνες τους, αυτοί που υπερπήδησαν τα εμπόδια, που οι ίδιοι έβαλαν κάποτε στον εαυτό τους, στο να αγαπήσουν και να ερωτευθούν!
Οι εραστές του ρεαλισμού. Του παράδεισου και της κόλασης μαζί…
Όσοι κατάφεραν και μετέτρεψαν τα δεν μπορώ, σε μπορώ, αυτοί ξέρουν…
Μια λέξη, ευλογημένη, άλλη μια λέξη, ευχαριστώ, και μια φράση, δική σου μωρό μου, τόσο στον παράδεισο όσο και στην κόλαση, στην ηδονή σου…
