Γράφει η Δήμητρα Διακάκη
Κι έρχεται εκείνη η στιγμή που δεν αρκεί να έρθουμε αντιμέτωποι με τον κόσμο γύρω μας.
Δεν αρκεί να σταθούμε απέναντι σε όλους και σε όλα και να καταλάβουμε τι φταίει.
Δεν αρκεί να αναρωτιόμαστε “γιατί φτάσαμε ως εδώ” και “γιατί γίναμε έτσι”.
Δεν αρκεί να κοιτάμε τον χρόνο να τρέχει κι εμείς να μένουμε πίσω, στάσιμοι.
Απλά δεν αρκεί!
Είναι η ώρα να σταθούμε όρθιοι μπροστά στον καθρέφτη και να αντιμετωπίσουμε τον μεγαλύτερο εχθρό μας… Τον εαυτό μας!
Γιατί αυτός είναι ο φόβος και ο τρόμος μας.
Αυτός μας μαθαίνει ποια είναι η αλήθεια μας και ποιοί είμαστε εμείς πραγματικά.
Αυτός μας προσγειώνει όταν χρειάζεται, και ο ίδιος μας καταρρακώνει στα δύσκολα.
Αυτός είναι δίπλα μας σε όλα κι αυτόν θα συμβουλευόμαστε πάντα, είτε το καταλαβαίνουμε, είτε όχι.
Αυτός μόνο έχει το δικαίωμα να μας κρίνει και σ’ αυτόν είμαστε υπόλογοι των πράξεων μας.
Δεν του αρκεί μια συγγνώμη και ένα σ’ αγαπώ.
Θέλει να τα βλέπει στις πράξεις, τις οποίες κι αναζητά καθημερινά.
Θέλει αποδοχή, κατανόηση και επιβράβευση!
Γι’ αυτό σταμάτα να κατηγορείς τον εαυτό σου για όσα συμβαίνουν και προσπάθησε να τον αποδεχτείς και να τον αγαπήσεις βελτιώνοντάς τον.
Κοιτώντας τον κατάματα και λέγοντάς του αλήθειες. Μόνο αλήθειες.
Μπορεί να πονέσουν, αλλά θα λυτρώσουν.
Γιατί να θυμάσαι: από τον μόνο που δεν μπορούμε να ξεφύγουμε είναι ο εαυτός μας!
