Γράφει η Χριστίνα Αυγερινίδου
O έρωτας ο δικός μου είναι περήφανος κι ας πέφτει στα πατώματα.
Κι ας διεκδικεί!
Και ας απαιτεί πεισματικά την αποκλειστικότητα.
Και ας λες ότι σε πιέζει. Αν δεν σε πίεζε θα λεγόταν απάθεια, όχι έρωτας.
Ο έρωτας ο δικός μου είναι τρελλός, παράφρων είναι.
Σαρώνει στο πέρασμά του τα ”πρέπει” και τα ”μη”.
Συντρίβει ηθικές αναστολές και ξεραίνεται στα γέλια.
Είναι και πεισματάρης. Ήρθε για να μείνει. Το ήξερες;
Είναι και νικητής. Βάζει γκολ από τα αποδυτήρια.
Μόνο που, αν δεν καείς στη φλόγα του, ο δικός μου ο έρωτας, μαζεύει βαλίτσες και φεύγει….
