Ξέρεις, πάντα λάτρευα τα ταξίδια. Τη στιγμή που μπαίνεις στο αεροπλάνο, στο καράβι, στο αυτοκίνητο και αφήνεις πίσω σου όσα σε βαραίνουν. Τα ταξίδια είναι η διαφυγή μου, το μέρος όπου όλα μοιάζουν πιθανά, όλα γίνονται καινούργια.
Αλλά τώρα; Τώρα δεν με νοιάζει πού θα πάω. Δεν έχει σημασία ο προορισμός. Δεν με νοιάζουν οι πόλεις, τα τοπία, ούτε οι αμέτρητες φωτογραφίες που θα μπορούσα να βγάλω. Το μόνο που με νοιάζει είναι να είσαι εκεί. Μαζί μου.
Το επόμενο ταξίδι μου θέλω να ’ναι μόνο μαζί σου.
Σε φαντάζομαι. Στο κάθισμα δίπλα μου, να χαμογελάς καθώς χαζεύεις τον κόσμο να περνά από το παράθυρο. Να γελάμε για μικροπράγματα, να φτιάχνουμε σενάρια για τις ζωές των ανθρώπων που συναντάμε. Να ζούμε την κάθε στιγμή σαν να είναι η πρώτη μας.
Δεν θέλω πολυτέλειες, ούτε προγραμματισμούς. Θέλω αυθορμητισμό, εκείνη τη γλυκιά αναρχία που φέρνεις στη ζωή μου. Θέλω να χαθούμε στους δρόμους μιας ξένης πόλης, να δοκιμάσουμε παράξενα φαγητά, να ξαπλώσουμε σε μια παραλία κοιτώντας τον ουρανό. Να μοιραστώ μαζί σου κάθε μικρή λεπτομέρεια, κάθε ανεπαίσθητη στιγμή που κάνει ένα ταξίδι μοναδικό.
Αλλά πάνω απ’ όλα, θέλω να σε δω όπως δεν σε έχω ξαναδεί. Να σε δω να γελάς, να χαλαρώνεις, να ξεφεύγεις από ό,τι σε κρατά πίσω. Θέλω να δω την καλύτερη εκδοχή σου, αυτή που εμφανίζεται μόνο όταν είσαι ελεύθερος.
Το επόμενο ταξίδι μου θέλω να ’ναι μαζί σου, γιατί κάθε μέρος που θα πατήσουμε μαζί θα έχει περισσότερη σημασία. Δεν έχει να κάνει με το πού, αλλά με το πώς. Πώς θα με κοιτάς καθώς ανακαλύπτουμε τον κόσμο, πώς θα γελάς με το παραμικρό, πώς θα φέρνεις ζωή ακόμα και στις πιο συνηθισμένες στιγμές.
Όπου κι αν πάμε, όσο μακριά κι αν είναι, το μόνο που ξέρω είναι πως δεν θέλω να το κάνω μόνη. Το επόμενο ταξίδι μου ανήκει σε εμάς. Γιατί η ζωή, όπως κι ένα ταξίδι, αξίζει μόνο όταν τη μοιράζεσαι με τον σωστό άνθρωπο. Και για μένα, αυτός ο άνθρωπος είσαι εσύ.
