Γράφει η Άντζελα Καμπέρου
Βγήκε ο πρώτος ήλιος και μαζί του έσκασαν και τα πρώτα χαμόγελα.
Προτελευταίο έτος στο πανεπιστήμιο και ήδη κάνουμε σχέδια για το μέλλον. Όχι για δουλειά και μεταπτυχιακά, μην φανταστείς. Για γάμους, παιδιά, εκδρομές και χαζομάρες. Για πράγματα απλά, καθημερινά κι όμως τόσο όμορφα.
Σκεφτόμαστε σε μερικά χρόνια από τώρα για κουμπαριές και βαφτίσια. Για εκδρομές οικογενειακές και διπλανά σπίτια. Ναι ξέρω τι θα μου πεις, αυτά τα σκεφτόμασταν στο δημοτικό, δεν ενηλικιώθηκες ακόμα; Έχεις μείνει ακόμα σε αυτές τις παιδιάστικες φαντασιώσεις; Μα ναι. Έχω μείνει ακόμα εκεί. Γιατί οι φίλοι από το δημοτικό χάνονται. Οι φίλοι από το γυμνάσιο το ίδιο. Φτάνεις λύκειο λες πως οι φιλίες είναι γερές, πατάνε σε σταθερά θεμέλια και θα κρατήσουν και όμως μετά τις Πανελλήνιες ο καθένας σκορπίζεται σε κάθε άκρη της Ελλάδος. Και πας Πανεπιστήμιο. Γνωρίζεις ένα σωρό κόσμο.
Ανθρώπους με τους οποίους δεν θες να έχεις καμία επαφή, ανθρώπους τους οποίους λάτρεψες από την πρώτη μέρα και ανθρώπους οι οποίοι σου πέρασαν τελείως αδιάφοροι. Λίγοι από αυτούς θα διαμορφώσουν την παρέα σου. Με λίγους από αυτούς θα βρεις χαμένα κομμάτια του εαυτού σου που έψαχνες τόσο καιρό. Με λίγους από αυτούς θα κολλήσεις και δεν θα μπορείς να φανταστείς τη ζωή σου χωρίς αυτούς.
Αυτοί είναι οι άνθρωποι της καρδιάς σου. Αυτοί με τους οποίους κάνεις όνειρα για το μέλλον, άλλοτε παιδιάστικα και ανούσια και άλλοτε μεγάλα και σημαντικά. Σε κάθε σου βήμα είναι δίπλα σου, να σε στηρίξουν, να σε σηκώσουν, να σε ενθαρρύνουν. Να γελάσετε και να κλάψετε. Ή να κλάψετε από τα γέλια. Να μεθύσετε παρέα και το επόμενο πρωί να μπορείτε να θυμηθείτε με το ζόρι την προηγούμενη νύχτα. Άνθρωποι που ξέρεις πως δεν θα σε κρίνουν για τίποτα. Άνθρωποι που ενώ ξέρουν πως κάνεις το μεγαλύτερο λάθος της ζωής σου θα είναι εκεί να σε στηρίξουν στην ξεροκεφαλιά σου.
Και για να επανέλθω, έχω μείνει ακόμα σε αυτές τις παιδιάστικες φαντασιώσεις, γιατί μετά το Πανεπιστήμιο αυτοί είναι οι άνθρωποι που πραγματικά θα μείνουν στην ζωή σου. Φίλοι καρδιάς. Φίλοι που ήρθαν την περίοδο που ήξερες πλέον ποιος ήσουν και δεν ψαχνόσουν. Φίλοι που τους διάλεξες και σε διάλεξαν και δεν αναγκαστήκατε να κάνετε παρέα επειδή δεν υπήρχε κάποιος άλλος να ταιριάξετε περισσότερο.
Για αυτό λοιπόν κι εμείς, αν και μικροί, μιλάμε για βαφτίσια, γάμους και παιδιά. Σχεδιάζουμε ένα κοινό μέλλον, μία κοινή πορεία. Φτιάχνουμε όνειρα που θα μας κρατήσουν όλους μαζί, που δεν θα μας αφήσουν να χαθούμε. Φτιάχνουμε αναμνήσεις δυνατές για να έχουμε στο μέλλον να λέμε στα παιδιά μας. Γελάμε δυνατά και πολύ και δεν μας ενδιαφέρει τι θα πει ο κόσμος. Παίζουμε σαν μικρά παιδιά και απολαμβάνουμε κάθε μας στιγμή. Κοιτάμε τον ήλιο, κλείνουμε τα μάτια και σχεδιάζουμε ένα μέλλον όλο χαμόγελα.
Χαμόγελα, μπύρες, ήλιο, μουσική και καλή παρέα. Μία παρέα που δημιουργήθηκε τυχαία αλλά κράτησε για κάποιο λόγο. Κράτησε γιατί η πραγματικότητα δεν έβαλε ποτέ φρένο στα όνειρά της.
Υ.Γ.: Στους πιο υπέροχους φίλους που θα μπορούσε να ζητήσει κανείς. Π., Τ., Μ. , Β. ξέρετε εσείς!
