Γράφει η Θεανώ Διολή
Δε φταις εσύ, η φαντασία μου τα φταίει, που σ΄ έπλασε όπως ήθελε αυτή! αυτό το λέει ο στίχος* και ποιός του ρίχνει άδικο!
Ασφαλώς και δεν φταις εσύ, η φαντασία μου τα φταίει ασυζητητί. Τα φταίει γιατί αυτό είχε ανάγκη, αυτό αναζητούσε, αυτό αποζητούσε και έψαχνε απεγνωσμένα, να σε πλάσει κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση του imaginery lover που είχε τόσο ωραία δημιουργήσει μέσα στο μυαλό της.
Για να σου εξηγήσω να καταλάβεις τι εννοώ, δεν ήθελε και τίποτα εξωπραγματικό. Δεν σε ήθελε ψηλό μελαχρινό, με γκρίζα μάτια, θεληματικό πηγούνι και six pack! Δεν ήθελε να της φέρνεις λουλούδια, δώρα και να την πηγαίνεις ταξίδια σε μέρη μαγικά. Ήθελε απλά και μόνο να είσαι μαζί της, εκεί για εκείνην, εκεί δίπλα της ντόμπρος, ειλικρινής και αληθινός.
Και τρυφερός ήθελε να είσαι και να της λες κανένα γλυκόλογο – και να το εννοείς ασφαλώς – να την προσέχεις, να την σέβεσαι, να είσαι και λίγο ερωτευμένος μαζί της ή τουλάχιστον μια ζάλη να την νιώθεις όταν την κοιτάς ή την φιλάς και την αγγίζεις. Ήθελε να νοιάζεσαι γι’ αυτήν, να ψάχνεις να την βρεις όταν σου λείπει, να την σκέφτεσαι, να την φροντίζεις, να λιώνεις μαζί της στο κρεβάτι ή μάλλον να μη βλέπεις την ώρα να πάς μαζί της στο κρεβάτι!
Αλλά αυτό που ήθελε πάνω και πρώτα απ’ όλα είναι να μπορούσες να ήσουν ειλικρινής μαζί της.
“Σύνελθε, υπερβολική φαντασία έχεις” μου φωνάζει κοροϊδευτικά εκείνη η μικρή φωνούλα της φαντασίας μου με τα κερατάκια και τη διαβολοουρίτσα. “Αυτά στις ταινίες και στα παραμύθια” συνεχίζει.” Στην πραγματική ζωή βολεύεσαι με το 1/3 από τα παραπάνω και είσαι και τρισευτυχισμένη. Α, και αυτό το 1/3 μέχρι την ηλικία των 25, μετά… Ειδικά αυτό για την ειλικρίνεια ξέχασε το, δεν υπάρχει αυτό! Μάζεψε λοιπόν τη φαντασία σου και βάλ’ τη να γράψει κανένα παραμύθι, κανένα σεναριάκι μπας και αξιοποιηθεί σε κανέναν ρόλο ο imaginery τύπος σου εκεί και νιώσεις και εσύ ότι κάτι έχει πιάσει τόπο”.
Γκρρρ μαζί σου μικρή, ανόητη διαβολοφωνούλα που με αυτά τα λεκτικά χαστούκια σου με επαναφέρεις στη πραγματικότητα!
Όμως τώρα βρε φωνούλα τελείως μεταξύ μας, ποιά “απαίτηση” από τις παραπάνω είναι δύσκολη να πραγματοποιήσει ένας άντρας για μια γυναίκα; Να της πει το γλυκόλογο και να το εννοεί ασφαλώς, να το πει γιατί το θέλει και του βγαίνει, όχι να το πει επειδή τον έχει προκαλέσει με τα χίλια ζόρια να της στο πει. Ποιό άλλο; να είναι ερωτευμένος και να της το δείξει, τι θα πάθει πες μου ειλικρινά, θα ρίξει τον εγωισμό του; αυτή θα είναι εκεί και να ΄ναι σίγουρος θα βρει χίλιους και έναν τρόπους να τον ανεβάσει! Τι, να της στείλει ένα μήνυμα να της πει ότι του λείπει; ας το στείλει, ποιό είναι το κακό μωρέ, θα γίνει λιγότερο άντρας στα μάτια της; Φώναξέ του λίγο ότι γίγαντας θα γίνει. Ή μήπως να είναι ειλικρινής μαζί της και να μη της λέει ψέματα, ή τουλάχιστον να μη της κρύβει την αλήθεια;
Χμ, ναι τώρα που το ξαναδιαβάζω αυτό το τελευταίο, ναι αυτό είναι δυσκολάκι για το αρσενικό είδος. Για να λέμε και του στραβού το δίκιο το να είναι ένας άντρας ειλικρινής θέλει guts (για να μην το πω πιο άκομψα και έχουμε παρεξηγήσεις). Οι άντρες με την αλήθεια και την ειλικρίνεια τα έχουν τσουγκρίσει από γεννησιμιού τους. Δειλία είναι πάντως να ξέρεις, να του το πεις να μη γελιέται. Δειλία και ανασφάλεια και ας έχει κάνει και στρατό και έχει φυλάξει και σκοπιά στον Έβρο και έχει ρίξει και πυρά! Δειλία και ανασφάλεια! Φοβάται το ξεβόλεμά του. Ναι, προσωρινά δεν θα το χάσει με την ανειλικρίνεια και την ψευτιά του, but in the long run, χωρίς αλεξίπτωτο θα είναι η πτώση του.
Άκου με λοιπόν φωνούλα μου και πήγαινε να του τα πεις να ξέρει. Το να είναι ειλικρινής με μια γυναίκα, το να μη της λέει ψέματα ή τουλάχιστον να μη της κρύβει την αλήθεια δεν τον μειώνει σαν άντρα, δεν χάνει γραμμάριο από την τεστοστερόνη του, πίστεψε με. Το αντίθετο θα σου έλεγα. Το να της πει την αλήθεια όποια και αν είναι αυτή, στα μάτια της τον κάνει πιο άντρα και από άντρα.
Οι γυναίκες πες του και να το κρατήσει καλά στο μυαλό του αυτό, εκτιμούμε την αλήθεια ακόμα και αν μας ρίξει στα πατώματα, ακόμα και αν μας λιώσει, και αν μας προκαλέσει θλίψη και άλλα χίλια δυο αν. Αντέχουμε, είμαστε από τη φύση μας δυνατές και αλεξίσφαιρες. Θέλουμε όμως να ξέρουμε, θέλουμε να μας τη λέει όχι να την ανακαλύπτουμε τυχαία και από σπόντα. Την αλήθεια εμείς οι γυναίκες την έχουμε πως να στο πω βρε παιδί μου σαν gps, μας βοηθάει να μην χάνουμε το δρόμο μας, να μην αποπροσανατολιζόμαστε. Μας βοηθάει να ξέρουμε πως να αντιμετωπίσουμε την σχέση που έχουμε μαζί του, να ξέρουμε αν αξίζει ή δεν αξίζει όχι μόνο για εμάς αλλά και για εκείνον.
Ναι ξέρω τώρα τι θα μου πεις μικρή και ανόητη φωνούλα και θα με ξενερώσεις πάλι “Εγώ θα πάω να του τα πω, αλλά ως γνωστόν φωνή βοώντος εν τη έρημο, γλυκιά μου, φωνή βοώντος εν τη έρημο “!
(Γνέφει συγκαταβατικά και συνεχίζει να τραγουδάει…
Μα ποιο είναι κείνο το όνειρο
που βγαίνει πάντα αλήθεια
και δεν αφήνει χαρακιές στις περισσότερες καρδιές
και μια πληγή στα στήθια)
*από το τραγούδι Η ΦΑΝΤΑΣΙΑ της Ευτυχίας Παπαγιαννοπούλου σε μουσική του Απόστολου Καλδάρα που τραγουδάει ο Γιώργος Νταλάρας.
