Γράφει η Σοφία Δέδε
Τι έννοια και αυτή: Χρόνος!
Αντίπαλος ή σύμμαχος;
Τον έχουμε αγαπήσει για τις στιγμές που μας χάρισε, τον έχουμε μισήσει για τους ανθρώπους που μας πήρε, τον έχουμε λατρέψει για τις αγάπες που γέννησε και τον έχουμε διαγράψει για τους έρωτες που εξαφάνισε.
Τον έχουμε δει τρυφερό με τις φιλίες μας που άντεξαν στο χρόνο και σκληρό με τις εικονικές και δήθεν σχέσεις.
Τον έχουμε ευχαριστήσει για τις πληγές που γιάτρεψε και τους πόνους που άντεξε.
Τον έχουμε αγκαλιάσει, τον έχουμε φιλήσει, τον έχουμε αποθεώσει για τις δυνατές στιγμές που μας χάρισε.
Έχει υπάρξει σύμμαχος μας και αντίπαλος μας. Έχουμε παλέψει, έχουμε συμφιλιωθεί, τα έχουμε βάλει μαζί του.
Χρόνος!
Είναι η μονάδα μέτρησης της ζωης, κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Μπορεί να γίνει συγκεκριμένος και να πάρει τη μορφή ώρας, μέρας, μήνα ή έτους . Μπορεί να γίνει αόριστος χωρίς να ξέρουμε τι μας περιμένει στην πορεία του.
Λένε πως ο χρόνος δεν είναι πάντα κατάλληλος για να πούμε αντίο, σ’ αγαπώ, σε θέλω, μείνε. Δεν είναι ποτέ αρκετός για να μετανιώσουμε για λάθη, να παλέψουμε για τα σωστά, να ονειρευτούμε , να ζητήσουμε συγχώρεση.
Λένε πως ο χρόνος τα παίρνει όλα τελικά.
Αλλά ακόμη κι αν αυτή είναι η αλήθεια, το πώς επιλέγουμε να ξοδέψουμε το χρόνο μας και σε ποια πράγματα τον αφιερώνουμε, έχει να κάνει με εμάς τους ίδιους.
Είμαστε ο χρόνος που δίνουμε και ο χρόνος που παίρνουμε.
Είμαστε ο χρόνος που αφιερώνουμε στους άλλους και ο χρόνος που οι άλλοι αφιέρωσαν σε εμάς
Γι’ αυτό ας προσπάθησουμε να γίνουμε αγάπη, σύζυγος, γονιός, φίλος. Να γίνουμε γέλιο, τραγούδι. Να γίνουμε ευτυχία και όνειρα.
Να γίνουμε ταξίδια, ερωτας, πάθος, επιθυμία.
Ας γίνουμε αυτή την χρονιά μια στιγμή, ας γίνουμε συναίσθημα.
Ας είμαστε κοντά σε εκείνα που έχουν αξία για εμάς.
Έτσι μόνο στον απολογισμό του χρόνου θα μετράμε στιγμες.
Γιατί η ζωή είναι στιγμές.
Είναι όλα εκείνα τα σημαντικά ή ασήμαντα που μας συμβαίνουν.
Είναι οι άγγελοι και οι δαίμονες μας, τα θέλω και τα πρέπει μας, οι έρωτες, οι αγάπες, τα μίση, τα πάθη μας, τα λάθη μας και τα σωστά.
