Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου.
Όσο πλησιάζει η μέρα για να γίνει ο απολογισμός της χρονιάς που μόλις πέρασε, τόσο η καρδιά χτυπάει διαφορετικά.
Λίγο αυτή την φορά, αλλά και πάλι το κάνει.
Και ξέρεις κάτι;
Δεν γυρίζεις πίσω στο βιβλίο των αναμνήσεων μόνο της χρονιάς που ολοκληρώνει τον κύκλο της.
Ακούσια σκέφτεσαι και στιγμές από άλλες χρονιές.
Στιγμές που σε σημάδεψαν.
Τραγούδια που έντυσαν αυτές τις αναμνήσεις και έγιναν καταραμένα.
Θα κουβαλούν για πάντα την κατάρα να σου θυμίζουν.
Πρόσωπα, μυρωδιές, σώματα κουλουριασμένα, δάκρυα και αισθήματα.
Αισθήματα που σχεδόν έχεις ξεχάσει.
Σχεδόν έχεις σβήσει.
Σχεδόν έχεις θάψει μέσα σου.
Και ποιήματα.
Τόσα ποιήματα.
Τόσοι στίχοι διασκορπισμένοι στα συρτάρια του μυαλού.
Τόσες σκέψεις στοιβαγμένες στο αρχείο των “απαγορευμένων”.
Και κάπως έτσι καταλήγεις να βάζεις άλλο ένα ποτό και να ανάβεις άλλο ένα τσιγάρο.
Και για φαντάσου!
Λίγο πριν νύσταζες τόσο πολύ!
Έτσι είναι όμως.
Όταν αρχίσουν να δουλεύουν εκείνα τα γρανάζια των αναμνήσεων, δύσκολα τα σταματάς.
Συνεχίζεις και όπου σε πάει.
Μέχρι να μουδιάσεις πάλι το μέσα σου και να ζαλίσεις το μυαλό, για να καταφέρεις τελικά να κοιμηθείς όπως ήθελες εξ’αρχής.
Στους απολογισμούς όμως, τα μυαλά πρέπει να είναι παρώντα και ξύπνια.
Όσο δύσκολο και επώδυνο και αν είναι, αυτό πρέπει να γίνει.
Τι λέξη και το “πρέπει”..
Μα όταν ξημερώνει η επόμενη μέρα, ξυπνά και η ελπίδα!
Κάτι τελειώνει και κάτι νέο αρχίζει!
Την τελευταία γουλιά λοιπόν, λίγο πριν την αλλαγή του χρόνου, ας την πιούμε παρέα εαυτέ.
Για αυτά που αρχίζουν!
Όχι για αυτά που τέλειωσαν.
Για αυτά έχουμε πιει ήδη αρκετά.
Καιρός να πάμε παρακάτω!
Τι λες;
Έρχεσαι;
