Ολέθρια σχέση. Όνομα και πράγμα και να εύχεσαι να τη δεις μόνο στη συγκεκριμένη ταινία, με ενα κουβά ποπ-κορν αραχτή στον καναπέ. Μακρυά από την πραγματικότητα. Είναι μια κατάσταση τραγική, πολύ ψυχοφθόρα και πάνω από όλα δεν καταλαβαίνεις από που σου ήρθε…
Εκείνος ο άνθρωπος που λες, έρχεται στη ζωή σου από το πουθενά. Στην κυριολεξία όμως. Από εμφάνιση μπορώ να σου πώ, πώς όχι μόνο πληρεί τις προϋποθέσεις, αλλά αναρωτιέσαι που ήταν κρυμμένος τόσο καιρό. Σωστή η απορία σου. Και όντως κρυβόταν.
Ίσως και να σε παρακολουθούσε κάποιο διάστημα πριν κάνει κίνηση. Κάπως έτσι ξεκίνησε και η δική μου “ταινία”. Ήμουν στην πιο όμορφη φάση της ζωής μου. Είχα ηρεμήσει από ένα χωρισμό, είχα τη δουλειά μου, τους φίλους μου και είχα αποφασίσει να προχωρήσω σε κάποια γνωριμία. Στο χαλαρό, όποτε και αν. Και εκείνη την ημέρα σκάει στη δουλειά μου Ο ΑΝΤΡΑΣ.
Ο ανάλογος ντουβρουτζας ήρθε και βάρεσε κατακούτελα, αλλά δεν υπήρξε τίποτα πέραν μιας τυπικής συναλλαγής. Εντάξει είπα, μου έφτιαξε τουλάχιστον τη μέρα. Αμ, μόνο εντάξει δεν ήταν. Γιατί ήρθε και την επόμενη και την επόμενη και στημένος ήτανε όταν σχόλασα ένα βράδυ.
Συγκλονίστηκα η γυναίκα και είπα να ενδώσω στην πρόσκληση για καφέ. Και εκεί είδα πώς πρίγκιπες υπάρχουν. Και η ευγένεια, η προσοχή και η ηρεμία έδιναν και έπαιρναν. Και κάπως έτσι συνέχιζε μια όμορφη καθημερινότητα… Ήρεμα.. Ζούσα το όνειρο που λένε.
Μέχρι τη στιγμή που για κάποιο λόγο δεν μπόρεσα να τον συναντήσω. Ευτυχώς δεν μπήκε στο χώρο της δουλειάς μου, περίμενε όμως απέξω. Με βλέμμα που πέταγε φωτιές και ανυπόστατες κατηγορίες για το που πιθανά ήμουν και δεν συναντηθήκαμε. Πήρα τα πάνω μου και εγώ το ηλίθιο, γιατί νόμιζα πώς οι ζήλιες έκρυβαν δυνατό συναίσθημα, που να ξέρα, μήπως το είχα ξανά βιώσει; Και όμως κάθε άλλο παρά χαρούμενη κατέληξε να με κάνει όλο αυτό.
Κινδύνεψα να χάσω τη δουλειά μου, γιατί δεν του έφτανε να κάθεται έξω στημένος, αλλά έμπαινε και μέσα, όσο και να του εξηγούσα να μην το κάνει. Το σπίτι μου έγινε για μένα, σημείο που δεν ήθελα να πηγαίνω γιατί ήξερα πως όποια ώρα γύριζα θα ήταν εκεί.
Προσπάθησα με το καλό να βρω άκρη και προπαντός να μην τον τσιτώνω, γιατί φοβόμουν για τις συνέπειες. Εκατοντάδες αναπάντητες κλήσεις και μηνύματα άλλοτε γλυκά και τρυφερά και άλλοτε μέσα στα νεύρα και στις απειλές. Έβαλα φίλους να του μιλήσουν και εκεί ήρθε το χειρότερο ξέσπασμα του.
Θα μπορούσα να σου πω με όλες τις λεπτομέρειες τις στιγμές που με πέρναγε από ανάκριση και σωματικό έλεγχο. Η ζωή μετατράπηκε σε εφιάλτη ζωντανό και ακόμα μετά από τόσο καιρό και έχοντας κινηθεί και δικαστικά, έχω τον φόβο και την αγωνία… Αν λυπάμαι για κάτι;
Ναι, γιατί όλο αυτό όπως αποδείχτηκε μετά ήταν από κάποιο απωθημένο και από χοντρό παραμύθι που έφαγε, όταν είχε εμπιστευτεί κάποια γυναίκα ολοκληρωτικά, του γύρισε η σκέψη και δεν μπόρεσε να εμπιστευθεί ξανα. Όπως και να έχει όμως ένα πράγμα είναι σίγουρο, όλοι έχουμε ένα κρυμμένο εαυτό και κανείς δεν είναι αυτό που φαίνεται. Προσοχή μεγάλη!
